หลังจากเสวยพระกระยาหารเช้าที่จวนอ๋องรุ่ยแล้ว ถังถังก็ขึ้นรถกลับตำหนักตะวันออก
รถโคลงเคลงไปมา ถังถังและหยาหยาต่างก็ยื่นศีรษะออกไปนอกหน้าต่างรถพร้อมกัน มองดูภาพครึกครื้นสองข้างทางแล้วส่งเสียงชื่นชม
"หยาหยา เจ้าดูนั่น มีคนขายรูปคนน้ำตาล!" นิ้วน้อย ๆ ขาวนุ่มของถังถังชี้ไปยังแผงลอยไม่ไกล ดวงตาเปล่งประกาย
หยาหยาสะบัดขน มองตามทิศทางที่ถังถังชี้ "รูปคนน้ำตาล! หยาหยาไม่อยากกิน!"
เมื่อคืนกินไอทมิฬต่างแดนไปมากเกินไป จนบัดนี้หยาหยายังไม่ย่อย ไร้ซึ่งความอยากอาหาร
ถังถังยู่ปาก ละสายตาออกอย่างผิดหวัง
นางคิดจะซื้อรูปคนน้ำตาลสักแท่ง หากถูกท่านแม่จับได้ ถังถังก็จะบอกว่าหยาหยาอยากกิน ถังถังแค่ช่วยหยาหยาถือรูปคนน้ำตาลเท่านั้น…
แผนการพังทลายลงแล้ว…
เมื่อกลับถึงตำหนักเต๋ออิน อวิ๋นจิ้งซูกำลังนั่งบนแท่นอ่านบัญชีของตำหนักตะวันออก
เห็นบุตรสาวตัวน้อยกลับมา นางก็ปิดบัญชีแล้วกวักมือเรียกถังถัง "กลับมาแล้ว? ไปพักที่จวนเสด็จอาหกของเจ้า พอใจบ้างหรือไม่?"
พลางกล่าว อวิ๋นจิ้งซูก็จ้องมองถังถัง พินิจพิจารณาทั่วร่าง เห็นว่าใต้ตาของบุตรสาวน้อยไม่มีรอยคล้ำจึงวางใจลง
"ท่านแม่~ ถังถังนอนหลับสบายยิ่งนัก!" ถังถังซบเข้าไปในอ้อมกอดของอวิ๋นจิ้งซูแล้วถูไถ "เสด็จอาหกทรงดีพระทัยยิ่งนัก พระองค์ยอมบรรทมกับพื้นเอง แต่กลับยอมให้แท่นบรรทมแก่ถังถัง!"
หงอวี้ที่อยู่ด้านข้างได้ฟังก็กระตุกมุมปาก เกิดความเห็นใจอ๋องรุ่ยขึ้นในใจ
พระธิดาตัวน้อยของนางยามค่ำคืนไม่เคยนอนเป็นระเบียบเรียบร้อยเลย มิใช่ตีลังกาก็ชกต่อยถีบถอง อ๋องรุ่ยได้นอนพื้นก็คงถูกทรมานไม่น้อย