ซูโหรวโหรวพอได้ยินเฉินอันพูดแบบนี้ ก็รีบดึงเด็กสามคนเข้ามากอดไว้ทันที
เธอพูดกับเด็กที่อายุมากที่สุดในสามคนนั้นว่า "จวนจื่อ เธอเล่าเรื่องเมื่อคืนนี้ให้พี่ฟังให้ละเอียดหน่อยสิ ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่"
เด็กที่ชื่อจวนจื่อคนนี้ จริง ๆ แล้วสนิทกับซูโหรวโหรวพอสมควร
ตอนเด็ก ๆ เธอชอบเล่นด้วยกันกับซูโหรวโหรวบ่อย ๆ
"พี่โหรวโหรว เมื่อคืนเป็นแบบนี้... แม่ของหนูคิดไม่ตกแล้วผูกคอตายที่บ้าน โชคดีที่มีพี่อัน..."
"ถ้าพี่อันไม่ไป แม่ของหนูคงไม่รอดแล้ว!"
...
เธอเล่าเรื่องเมื่อคืนที่ผ่านมาอย่างละเอียดทุกอย่าง โดยไม่มีการแต่งเติมอะไร
สุดท้ายเธอพูดอย่างระมัดระวังว่า "พี่โหรวโหรว พี่อันเป็นคนดี พวกพี่อย่าโกรธเขาได้ไหม?"
"ถ้าจะตีจะว่า ก็ตีว่าหนูได้เลย แต่อย่าไปว่าพี่อันเลยได้ไหม?"
ซูโหรวโหรวมองท่าทางระมัดระวังของเธอ แล้วรู้สึกเวทนาเธอสุดๆ
พ่อแม่ของตระกูลซูเสียชีวิตไปนานแล้ว
เธอรู้ดีเหลือเกินว่าเด็กที่ไม่มีพ่อไม่มีแม่นั้นน่าสงสารแค่ไหน
เธอกอดจวนจื่อไว้สักพัก
จวนจื่อพูดอีกว่า "พี่โหรวโหรว เรื่องของพี่อันแล้วยังไง..."
ตอนนี้ดวงตาของซูโหรวโหรวเริ่มมีน้ำตาคลอ
ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกเขินอายมาก แค่เงยหน้ามองเฉินอันครั้งเดียว ก็หน้าแดงไปทั้งหน้า
ไม่คิดว่าเฉินอันจะพูดจริงทั้งหมด!
กลับเป็นพวกเธอที่คิดเล็กคิดน้อย เอาความคิดตัวเองไปวัดใจคนอื่น ใส่ร้ายเฉินอัน