เฉินอันยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ถูกซูโหรวโหรวตะคอกใส่หน้าซะก่อน
เขายืนงงไปพักใหญ่ ก่อนจะถาม "โหรวโหรว นี่มันเรื่องอะไรกัน...เมื่อวานก็ยังดีอยู่ไม่ใช่เหรอ?"
เมื่อวานตอนที่เขาไปสับฟืนให้บ้านซู ซูโหรวโหรวยังเรียกเขาว่าพี่อย่างสนิทสนม
ทำไมวันนี้เด็กนี่ถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละคนแบบนี้
ซูโหรวโหรวเชื่อข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นเรื่องจริง คิดว่าเฉินอันกับหม้ายฉีมีอะไรกันจริงๆ
นางโกรธมากจนหน้าดำคร่ำเครียด พูดว่า "ตัวแกเองรู้ดีว่าทำอะไรลงไป!"
พูดจบนางก็หน้านิ่วคิ้วขมวดเดินกลับเข้าบ้านไป ไม่สนใจเฉินอันอีก
เฉินอันยังคงงง "ฉันทำอะไร? ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย? ก็แค่ออกไปหาของตามปกติ...แล้วก็กลับมา..."
เขางง แต่ก็คิดว่าจะกลับบ้านไปจิบน้ำร้อนก่อน แล้วค่อยไปถามพี่น้องบ้านซูว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่ทว่า พอเขาเดินเข้าประตูไป ก็เห็นเฉินกั๋วฝูผู้พ่อหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่
"ไอ้เด็กเวร ไปไหนมาอีก!"
หลี่ชุยฮวาผู้แม่ก็หน้านิ่ง "เฉินอัน บอกแม่มาว่าแกไปทำอะไรดีๆ มาอีก!"
เฉินอันหน้างง "ผมทำอะไร? ผมก็แค่..."
เฉินกั๋วฝูโกรธจนหน้าเขียว "แกกล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง? แกสัญญากับเราไว้ยังไง เรานึกว่าแกเปลี่ยนไปแล้ว ที่แท้...แกทำอะไรลงไปเนี่ย!"
"ซูหวานเพิ่งเริ่มไว้วางใจแก แกก็ทำแบบนี้! ฉันแทบอยากจะตีแกให้ตาย!"