หวังเว่ยกั๋วรู้สึกเพลิดเพลินกับความรู้สึกที่ถูกผู้คนมองด้วยความเคารพเช่นนี้
ราวกับว่าในตอนนี้เขาสามารถควบคุมชะตากรรมของใครสักคนได้ตามใจชอบ
เขาทำได้เพียงเสียดายที่ตัวเองไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่ใหญ่กว่านี้ ถ้าให้เขาได้เป็นนายอำเภอหรือผู้ว่าเขตจริง ๆ เขาคงจะวางท่าที่ยิ่งใหญ่กว่านี้!
นอกห้อง บนกระจกหน้าต่างมีใบหน้าหลายใบปรากฏขึ้น
ข้างนอกล้วนเป็นคนที่มาดูเรื่องสนุก
หวังเว่ยกั๋วยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น เขาพูดกับหม้ายฉีว่า "ฉันเชื่อว่าหม้ายอย่างเธอต้องเป็นคนเคารพกฎหมาย ไม่ทำอะไรที่ผิดต่อประเทศและพรรคแน่นอน"
หม้ายฉีพยักหน้าเหมือนกระทงตำน้ำ
เห็นได้ชัดว่านางเป็นผู้หญิงบ้านๆ ไม่เคยเห็นโลกกว้าง ถูกหวังเว่ยกั๋วควบคุมไว้แล้ว
หวังเว่ยกั๋วพอใจกับท่าทียอมจำนนของหม้ายฉี
เขาพูดต่อว่า "เธอเป็นผู้หญิงบ้านๆ บ้านจนแทบเปิดหม้อไม่ได้ คูปองอาหารในเมืองนี้เธอได้มาจากไหน?"
"บอกฉันตามตรง ใช่ที่ได้มาจากเฉินอันหรือเปล่า? เธอกับเฉินอันมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันใช่ไหม?"
เสียงของเขายิ่งเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับจะบีบให้หม้ายฉีตายให้ได้
คนที่แอบฟังอยู่ข้างนอกก็เงี่ยหูฟัง
ต่อไปคงถึงเนื้อหาที่เผ็ดร้อนจริง ๆ แล้ว
หวังเว่ยกั๋วเอาแขนกอดอก มองหม้ายฉีจากเบื้องบน
แต่สิ่งที่ทำให้เขาตกใจสุดขีดคือ หม้ายฉีกลับพูดว่า "หวังเว่ยกั๋ว นายเป็นบ้าไปแล้วหรือไง! ต่างหากล่ะที่นายมีความสัมพันธ์ลับ ๆ!"