หวังเว่ยกั๋วพอได้ยินคำพูดของเฉินอัน แทบจะโกรธจนสลบไปเลย
เขาหน้าแดงก่ำ ชี้นิ้วไปที่จมูกเฉินอันแล้วด่า "เฉินอัน นายคิดว่าตัวเองเป็นใหญ่แล้วหรือไง ฉันจะบอกให้ นายก็แค่หัวหน้าทีมผลิต แต่ฉันคือหัวหน้าทีม!"
"ในหมู่บ้านธงแดงนี้ ยกเว้นผู้ใหญ่บ้าน ไม่มีใครสั่งฉันได้!"
เฉินอันหัวเราะเย็น "หัวหน้าทีมหวัง ดูท่าทางนายจะถืออำนาจใหญ่โตนักนะ เลขาธิการจางที่ฉันรู้จักในเมือง เขายังไม่ถืออำนาจเท่านายเลย!"
พอเขายกเลขาธิการจางขึ้นมา หวังเว่ยกั๋วก็ยิ่งอึ้งไปใหญ่
พวกแม่บ้านที่อยู่ข้างล่างต่างแอบหัวเราะคิก
พูดตามตรง พวกเขาเห็นเฉินอันทำให้หวังเว่ยกั๋วหน้าม่อย ก็รู้สึกสะใจไม่น้อย
ปกติหวังเว่ยกั๋วถืออำนาจเป็นหัวหน้าทีม ข่มเหงคนนั้นคนนี้ทุกวัน มีแม่บ้านหลายคนแอบร้องไห้อยู่หน้าบ้าน
ตอนนี้หวังเว่ยกั๋วโกรธจนหน้าดำหน้าแดง พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน
การประชุมทั้งหมดก็อึ้งไปสิ้น เปิดต่อไม่ไหวเลย
เวลาแบบนี้ จำเป็นต้องมีใครสักคนออกมาพูดกลาง ๆ ให้ทุกคนถอยคนละก้าว
ปกติแล้ว บทบาทคนกลางแบบนี้มักเป็นผู้ใหญ่บ้านหวังอวี้ตง
แต่วันนี้คนที่ออกมาคนกลางกลับเป็นหลิวชุนเจียง
หลิวชุนเจียงพูด "หัวหน้าทีมหวัง เฉินอัน พวกคุณต่างก็เป็นคนสำคัญของหมู่บ้าน ถ้าพวกคุณทะเลาะกัน งานของหมู่บ้านจะไปต่อยังไงไหวล่ะ"
"ฉันว่าต่างคนต่างถอยกันคนละก้าวดีกว่า เรื่องหักคะแนนก็ไม่ต้องพูดถึง รีบจัดทีมไปล่าหมูป่ากันเถอะ"