อันที่จริงไม่ต้องถามก็รู้คำตอบ
ซูโหรวโหรวหน้านวลขึ้นเล็กน้อย ส่วนซูหวานพูดว่า “ใช่ เรากำลังรอเฉินอันอยู่”
หวังฟู๋กุ้ยยิ้มแหยๆ แล้วพูดว่า “งั้นพวกคุณคุยกันเถอะ ผมไปเดินเล่นแถวนั้นก่อน”
พูดจบเขาก็หันหลังเดินไปทันที ปล่อยพื้นที่ให้เฉินอันกับพี่น้องตระกูลซูเต็มที่
ซูหวานถามว่า “ในหมู่บ้านให้คุณไปล่าหมูป่าตัวนั้น... มันจะอันตรายเกินไปไหม?”
ซูโหรวโหรวกำหมัดเล็กๆ น่ารักแน่น แล้วพูดเสริม “ใช่ๆ!”
เฉินอันพูดว่า “ก็ไม่มีทางเลือกนี่นา ในหมู่บ้านคนที่ล่าสัตว์เป็นก็มีแค่ไม่กี่คน หน้าที่ที่มอบหมายให้เราก็ต้องทำให้เสร็จสิ้น ไม่งั้นโดนหวังเว่ยกั๋วหาเรื่องใส่กระจอกอีก”
ซูโหรวโหรวชักสีหน้าไม่พอใจ “ไอ้หวังเว่ยกั๋วนั่น ชอบวางท่าอวดดีว่าตัวเองเป็นหัวหน้าทีมผลิต ฉันไม่รู้เลยว่าเขามีอะไรให้หลงระเริงได้ขนาดนั้น!”
เฉินอันลูบหัวเธอเบาๆ เป็นการปลอบใจ
สำหรับซูหวาน แน่นอนว่าทำแบบนั้นไม่ได้
เฉินอันพูดว่า “หมูป่าตัวนั้นบุกเข้ามาในหมู่บ้านเรา เป็นภัยใหญ่ ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ เดี๋ยวก็ต้องมีคนตาย ใครจะไปรู้ว่าเคราะห์ตกใส่ใคร บางทีอาจเป็นเธอ หรือไม่ก็ฉัน”
“ถ้าฉันล่ามันได้ หมู่บ้านก็จะอยู่กันอย่างสงบสุขขึ้นเยอะ”
ซูหวานพยักหน้า พูดเพียงว่า “งั้นเธอระวังตัวด้วย”
“อืม ฉันรู้แล้ว”
เฉินอันรู้สึกอบอุ่นหัวใจ
พี่น้องตระกูลซูรออยู่ท่ามกลางหิมะและความหนาวเย็น เพียงเพื่อจะพูดคุยกับเขาสองสามประโยคเพื่อแสดงความเป็นห่วง