หวังเว่ยกั๋วได้ยินแล้วก็ไม่พอใจนัก: "ตอนนี้แกเป็นวีรบุรุษของที่อำเภอ ทุกระดับต่างเรียกร้องให้เรียนรู้จากแก นี่มันสิ่งที่วีรบุรุษควรพูดหรือไง?"
"เฉินอัน ฉันบอกแกไว้เลย แกต้องมีจิตเสียสละให้มากกว่านี้ ไม่งั้นแกจะเป็นผู้ก้าวหน้า เป็นวีรบุรุษได้ยังไง!"
เขาจงใจยกยอเฉินอันให้สูง เพื่อที่จะรั้งตัวเฉินอันไว้
สำหรับกลวิธีแบบนี้ หลิวชุนเจียงคุ้นเคยมาก
ผู้ใหญ่บางคนในอำเภอเวลาจะจัดการใคร ไม่ได้จัดการกันตรงๆ แต่จะใช้วิธีแบบนี้ก่อน กล่าวดีๆ ก่อนแล้วค่อยใช้กำลัง จัดการอะไรให้แกทำ พอแกทำไม่ได้ เขาก็จะตำหนิแก ทำให้แกเสียหน้า
คนหนุ่มสาวส่วนใหญ่รับแรงกดดันแบบนี้ไม่ไหว โดยทั่วไปโดนสองสามครั้งก็หมดอาลัยตายอยาก
เขาแค่ไม่คิดว่าหวังเว่ยกั๋วจะมีเล่ห์เหลี่ยมขนาดนี้
ตอนนี้เฉินอันถูกรั้งไว้แล้ว
ถ้าเขาไม่ตกลงไปล่าหมูป่า ไม่เพียงแต่หวังเว่ยกั๋วและคณะกรรมการหมู่บ้านจะไม่ยอม แม้แต่ชาวบ้านที่มาประชุมก็จะไม่ยอมด้วยเช่นกัน
"ขอพูดสองสามคำนะ..." หลิวชุนเจียงกระแอมเสียงหนึ่ง
หวังเว่ยกั๋วมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็ให้เขาพูด
หลิวชุนเจียงกล่าว: "หมูป่าตัวนี้ไม่แน่อาจจะโจมตีชาวบ้านได้ทุกเมื่อ ถ้ามันทำให้คนตาย มันก็ไม่ดีแน่ ปีนี้ใครๆ ก็ลำบากกันทั้งนั้น ถ้าคนหาเลี้ยงครอบครัวตาย ครอบครัวนั้นก็พังทลาย!"
"ถ้าตายเป็นเด็ก พ่อแม่ก็คงเสียใจแทบตาย!"