ซูหวานมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา: "คุณเป็นหลิวชุนเจียงจริงๆ นะ แต่ครอบครัวคุณไม่ได้ย้ายไปอยู่ที่เมืองแล้วเหรอ?"
หลิวชุนเจียงมองซูหวานด้วยสายตาอบอุ่น: "ใช่ ผมกลับมาครั้งนี้เพื่อเป็นเจ้าหน้าที่ประจำหมู่บ้าน คาดว่าน่าจะอยู่ที่หมู่บ้านธงแดงสามปี"
"ซูหวาน ผมจำได้ว่าตอนเรียนประถมคุณสอบได้ที่หนึ่งของห้องนะ ทำไมคุณไม่เรียนต่อ... ผมยังคิดว่าคุณจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้"
ที่ซูหวานไม่ได้เรียนต่อ ก็เพราะครอบครัวเธอมีปัญหานั่นแหละ
พ่อแม่เสียทั้งคู่ เธอต้องดูแลซูโหรวโหรวที่น้องกว่ามาก ไม่รู้ว่าจะหาข้าวกินที่ไหนได้ แล้วจะไปมีเวลาคิดถึงเรื่องเรียนได้ยังไง
ซูหวานแค่ยิ้ม ไม่พูดอะไร
เพราะเธอไม่ชอบพูดถึงเรื่องทุกข์ยากเหล่านี้ต่อหน้าคนอื่น
ซูโหรวโหรวถามขึ้น: "พี่ เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนพี่จริงเหรอ?"
ซูหวานพยักหน้า
ส่วนข้างนอกบ้านเฉินอันเริ่มรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
หลิวชุนเจียงคนนี้มองซูหวานตาแทบจะหลุดออกมาเลย!
ยังบอกว่าเป็นเจ้าหน้าที่อีก... ไม่รู้จักเกรงใจกันเลย!
เฉินอันเกิดความรู้สึกระวังตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาคิดว่าหลิวชุนเจียงคนนี้อาจกลายเป็นคู่แข่งหัวใจของเขา และมาแย่งซูหวานไป!
คิดได้ดังนั้น เขาก็เดินตรงเข้าไปในลานบ้านของตระกูลซูทันที
ซูโหรวโหรวเห็นเฉินอันเข้ามา ก็ดีใจรีบวิ่งไปจับแขนเขาไว้