ตอนที่ 53 กลับมาในปี 2511: ขึ้นเขาล่าสัตว์ตุนเนื้อ คนทั้งหมู่บ้านน้ำลายไหล

เฉินอันตอบอย่างขอไปทีว่า "ได้ ฉันรู้แล้ว"

แท้จริงแล้ว ในใจเขาคิดไปไกลแล้วว่า ปีหน้าเขาจะไปเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าต้าซิงอันหลิง ส่วนเรื่องหมู่บ้านน่ะเหรอ... ไม่ต้องมาพูดถึงอีกเลย

สองสามวันต่อมา เฉินอันไปรายงานตัวที่อำเภอทุกวัน

แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านที่ห่างไกลที่สุดก็ยังเดินทางมาฟังรายงานของเฉินอันที่อำเภอ

ตอนนี้สถานะของเฉินอันนอกจากจะเป็นชาวบ้านของหมู่บ้านธงแดงแล้ว ยังเป็นวีรบุรุษผู้ล่าเสือดาวของอำเภอ เป็นอู่ซงแห่งยุคสมัยใหม่ด้วย

จนกระทั่งวันสุดท้ายของการรายงาน เลขาธิการจางคนนั้นก็ยิ้มแย้มแล้วดึงเขาไป "เสี่ยวเฉิน เธอตามฉันมา"

เฉินอันรู้สึกงง ๆ เล็กน้อย พอเดินตามเลขาธิการจางไปก็ถามขึ้นว่า "เราจะไปไหนกันครับ?"

เลขาธิการจางพูดว่า "เธอไม่ได้มาที่อำเภอบ่อย ๆ ฉันจะพาเธอไปถ่ายรูปที่ร้านถ่ายรูปในอำเภอ เก็บไว้ใช้ในการประชาสัมพันธ์ ส่วนเธอเองก็เอากลับไปเป็นที่ระลึกได้ด้วย"

เฉินอันตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด

การถ่ายรูปในยุค 60 ไม่ใช่เรื่องง่าย ปกติแล้วจะมีแต่เรื่องใหญ่ ๆ อย่างงานแต่งงาน งานศพเท่านั้น ที่คนยอมจ่ายเงินไปถ่ายรูปที่ร้านถ่ายรูป

ด้วยการจัดการของเลขาธิการจาง เฉินอันไม่ต้องต่อคิว เขาเข้าไปถ่ายรูปทันที

ช่างถ่ายรูปคนนั้นตั้งใจจะแต่งหน้าให้เฉินอัน แต่เฉินอันปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

เพราะเป็นงานของอำเภอ รูปจึงล้างออกมาในวันนั้นเลย

เฉินอันได้รูปแล้ว ก็แอบไปซื้อของที่สหกรณ์การค้าในอำเภอ แถมยังไปพบหูเสียนจื้อด้วย