เฉินอันและซูหวานสบตากันครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า "หรือเราจะไปด้วยกัน?"
"เดี๋ยวนะ... ขอตักกับข้าวในหม้อเสร็จก่อน แล้วค่อยไป"
พออาหารขึ้นโต๊ะ ซูโหรวโหรวก็รีบหยิบขนมเขียวถั่วสามชิ้น วางชิ้นหนึ่งไว้ในมือเฉินอัน ชิ้นหนึ่งวางในมือซูหวาน และเก็บไว้อีกชิ้นสำหรับตัวเอง
"กินสิ"
"อื้ม เฉินอัน"
เธอไม่กล้ากินคำโต ๆ ถึงแม้จะแค่กัดเข้าไปเบา ๆ แต่ทั้งหัวใจของเธอก็ราวกับจะละลายไปเลย
"อื้ม... เฉินอัน อร่อยมาก ๆ เลย หวานสุด ๆ!"
"อื้ม ซูหวาน เธอก็ลองชิมสิ"
ซูหวานหยิบขนมเขียวถั่วขึ้นมา กัดกินอย่างเรียบร้อย ดวงหน้าก็ขึ้นสีแดงเรื่อ ๆ สองข้างแก้ม "รสชาติดีจริง ๆ นับว่าเป็นขนมที่ซื้อมาจากในเมืองจริง ๆ"
เธอหันไปมองเฉินอัน "ครั้งนี้เธอไปที่อำเภอตั้งหลายวัน ที่อำเภอคงสนุกมากใช่ไหม?"
เฉินอันพูด "เฮ้ย ไม่ต้องพูดถึงเลย สามวันนี้ฉันไม่ได้ไปไหนนอกจากไปรายงานตัวกับนอนอยู่ที่ห้องพัก จะมีเวลาว่างไปเที่ยวที่ไหนได้"
"แต่ก่อนกลับ เลขาธิการในเมืองเขาดึงให้ฉันถ่ายรูปด้วยหนึ่งใบ"
พูดจบเขาก็หยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าเสื้อ
ยุคนั้นร้านถ่ายรูปยังไม่มีรูปสี รูปที่ถ่ายออกมาจึงเป็นขาวดำ
แต่ซูโหรวโหรวก็มองเหมือนเป็นของแปลก หยิบรูปถ่ายของเฉินอันไปดู
"เป็นรูปถ่ายจริง ๆ ด้วย... ฉันเคยได้ยินป้าอ้วนเขาเล่าว่า ร้านถ่ายรูปในเมือง ถ่ายออกมาแล้วเหมือนตัวจริงมาก คนรวยในเมืองชอบถ่ายรูปกันมาก เจอวันสำคัญ ๆ ทีไรก็ต้องไปถ่ายกัน!"