เฉินอันวิเคราะห์ให้เขาฟัง: "พี่ฟู๋กุ้ย คิดดูสิ หลิวซานไม่ใช่เซียนพนันอะไรสักหน่อย เขาจะไปชนะเงินทั้งคืนได้ยังไง..."
"พวกที่เล่นไพ่กับแกนั่น หลายคนก็เที่ยวตามเขาติดหนึบทุกวันไม่ใช่หรือไง?"
"ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไม่จัดฉากแบบนั้น อย่างน้อยฉันก็ต้องแสร้งแพ้ให้บ้าง ให้คนสองคนที่โต๊ะถลกกางเกง เพราะงั้นแกจะได้ไม่สงสัย"
"พอแกกลับไป พวกเราก็คืนเงินกัน ค่อยแบ่งกันทีหลัง! ใครจะไปจับผิดได้?"
หวังฟู๋กุ้ยฟังแล้วถึงกับตะลึง
"เฉินอัน...อันจื่อ ฉันฟังแกพูดแล้วรู้สึกว่าแกซับซ้อนกว่าหลิวซานอีกนะเนี่ย!"
เฉินอันพูด: "พี่ฟู๋กุ้ย การพนันสิบครั้งเก้าครั้งโกง แกอย่าไปเล่นอีกเลยดีกว่า ของแบบนี้มันทำเงินด้วยการวางแผนทั้งนั้น ส่วนแกก็คือปลาโง่ในสายตาพวกมันน่ะ"
หวังฟู๋กุ้ยฟังแล้วยิ่งโกรธ: "อันจื่อ ที่แกพูดมาถูกต้อง พอฉันนึกย้อนกลับไป ก็โดนพวกมันจัดฉากเข้าจริงๆ เมื่อคืนไอ้หนุ่มที่นั่งอยู่ใต้มือฉัน มันคอยขยิบตาให้หลิวซานตลอด ฉันเดาว่ามันกำลังส่งสัญญาณบอกใบ้!"
"ไอ้สัส! เฉินอัน แกไปกับฉันเดี๋ยวนี้ ไปหาหลิวซาน ไปจัดการไอ้หมานั่นให้ตาย! กล้าโกงมาถึงหัวฉันเลยเหรอ!"
เฉินอันพูด: "พี่ฟู๋กุ้ย ฉันแนะนำให้แกเลิกพนัน ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น..."
แต่หวังฟู๋กุ้ยคิดแค่ว่าจะเอาตังค์ที่เสียไปคืนมาให้หมด เขาพูด: "อันจื่อ ที่บ้านแกยังมีปืนลูกซองเก่า เอามันไปด้วย แล้วเราไปกันเดี๋ยวนี้!"