ซูหวานสีหน้าแสดงความจนใจออกมา: “เธอนี่ก็… ทำไมถึงได้ลืมง่ายขนาดนี้ เรื่องที่ฉันเพิ่งสั่งไว้เมื่อกี้ หันหลังกลับไปก็ลืมซะแล้ว…”
ซูโหรวโหรวแลบลิ้นอย่างซุกซนแล้วพูดว่า “พี่สาว เขาสองวันนี้ดูเหมือนจะไม่คิดขึ้นเขาแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันจะไปหาเขา รอฟังข่าวดีจากฉันได้เลย”
ซูหวานจนใจ นั่งเย็บพื้นรองเท้าอยู่บนเตียงไฟต่อไป
ฝีมือของนางนั้นเยี่ยมยอดมาก พื้นรองเท้าที่เย็บออกมาไม่เพียงแต่รอยเข็มจะถี่แน่น ยังสวยงามเป็นพิเศษอีกด้วย
ในช่วงฤดูหนาวที่ว่างจากงานไร่เช่นนี้ ผู้หญิงที่ต้องการหารายได้เสริมให้ครอบครัว ส่วนใหญ่ก็จะทำงานหัตถกรรมกันทั้งนั้น
ซูโหรวโหรวขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีก: “พี่สาว คุณว่าพี่อันตอนนี้เปลี่ยนไปเป็นคนดี จะดีได้แค่พักหนึ่ง แล้วกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกไหมนะ? เขาไม่ขึ้นเขาอีกแล้ว ฉันรู้สึกกังวลนิดหน่อย…”
ซูหวานพูดว่า “เธอนี่นะ… เธอคิดอะไรอยู่ถึงได้พูดแบบนี้?”
ซูโหรวโหรวทำหน้างง: “พี่สาว คำพูดของฉันมีปัญหาตรงไหนเหรอ?”
ซูหวานพูดว่า “ถ้างั้นเธอลองออกไปเดินเล่นในหมู่บ้านสักวันหนึ่งแล้วค่อยกลับมา ดูซิว่าเธอจะทนไหวไหม”
ซูโหรวโหรวพูดว่า “ข้างนอกหนาวขนาดนั้น ยังมีลมเหนือพัดอีก ฉันทนไม่ไหวแน่นอนอยู่แล้ว!”
ซูหวานมองนางอย่างมีความหมาย: “แล้วเขาไม่เหมือนกันเหรอ… เธอคิดว่าเขาเป็นเหล็กกล้าหรือไง ยิ่งไปกว่านั้นลมและหิมะบนเขาก็แรงกว่าในหมู่บ้านมาก ออกไปล่าสัตว์ทีหนึ่งก็ทั้งวัน เธอคิดว่าเป็นแค่การเล่นสนุกงั้นเหรอ?”