เฉินอันหายใจแทบไม่ทัน เขาปัดหิมะบนตัวออก แล้วเดินไปทางพี่น้องตระกูลซู
ซูโหรวโหรวขยับตัวเล็กน้อย แต่ซูหวานกลับดึงเธอไว้แน่น
จากนั้น ซูหวานเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าซีดขาวที่งดงามนั้น ไม่มีความกตัญญูแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความอับอาย และความรังเกียจอย่างรุนแรง
นางพูดกับเฉินอันว่า “แกกับพวกพรรคพวกของแก ไปให้หมดเลย! ฉันไม่อยากเห็นหน้าพวกแกอีก!”
“ฉันพูดผิดหรือไง? เมื่อสองสามวันก่อน แกยังกับหลิวซานในหมู่บ้าน คอคอไหล่ไหล่ เล่นไพ่พนันกันด้วยซ้ำ!”
สีหน้าของเฉินอันแข็งทื่อทันที
เขาห้ามเถียงไม่ได้ เพราะนั่นคือความจริง
แต่เขาขึ้นเขาล่ากระต่าย ล่าหมาป่า ตั้งหน้าตั้งตาทำไปขนาดนี้ ซูหวานไม่มีความซาบซึ้งใจเลยหรือไง?
ตอนนี้เขาก็รู้สึกแย่ไม่แพ้กัน พูดไม่ออกอยู่ชั่วขณะ
ซูโหรวโหรวคิดจะช่วยเฉินอันพูดจริง ๆ แต่ตอนนี้เธอก็ไม่กล้าพูด เพราะกลัวไปกระตุ้นพี่สาวของเธอ
เฉินอันกับซูหวานต่างจ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น
“ก็เพราะแกทั้งนั้น!”
น้ำตาของซูหวานไหลริน เสียงสั่นเล็กน้อย “ถ้าไม่ใช่เพราะแก! พวกอันธพาลพวกนั้นจะมารังแกถึงหน้าบ้านได้ยังไง!”
“เฉินอัน แกเป็นวัวตัวดีที่นำความหายนะมาให้! แกไปให้พ้น ๆ ฉันเลย! ไป๊!”
นางตะโกนสุดเสียง ราวกับจะระบายความอัดอั้นและความกลัวทั้งหมดออกมา
นางทุกข์ทรมานจริง ๆ…
การปรากฏตัวของเฉินอัน ไม่ได้นำความสงบสุขมาให้แม้แต่น้อย กลับผลักดันให้พี่น้องทั้งสองถูกตราหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า