ลูกน้องอีกคนพูดว่า "บ้านซูมีแค่เด็กสาวสองคน จะกินเนื้อเยอะขนาดนั้นหมดได้ยังไง พี่สาม เราควรไปช่วยพวกเธอกินเนื้อด้วยสิ!"
พอพูดจบ ตาของหลิวซานก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
ตอนนี้ตระกูลซูเหลือแค่ซูหวานกับซูโหรวโหรวสองพี่น้องเท่านั้น
พี่น้องสองคนนี้ไม่เพียงไร้ที่พึ่งพิง ยังสวยมากอีกด้วย
ทุกคนต่างพูดว่าซูหวานเป็นสาวงามประจำหมู่บ้าน
ตอนนี้ทุกคนยังพูดอีกว่าเฉินอันได้เปรียบซูหวาน...
เฉินอันมันยังได้เปรียบได้ แล้วฉันหลิวซานจะไม่ได้หรือไง?
คิดถึงตรงนี้ เขาก็เผยรอยยิ้มที่ลามกสุดขีดออกมา
"พี่สาม พี่น้องบ้านซู คนหนึ่งเย็นชา อีกคนก็น่ารัก... ให้พวกเธอมานั่งกินเนื้อกับพวกเรา มันคงจะเสียวสุดๆ ไปเลย!"
คำพูดของลูกน้อง ทำให้หลิวซานรู้สึกไฟลามทุ่งขึ้นมาจากด้านล่าง
หลิวซานยิ้มเหี้ยม "ไป! พวกเราจะไปเยี่ยมบ้านซูกัน ลองชิมดูว่าเนื้อหมาป่านั่นมันหอมแค่ไหน!"
พูดจบ เขาก็พาลูกน้องสองคนหมุนตัวเดินไปทางบ้านซูที่อยู่ไม่ไกลด้วยท่าทางดุดัน
ช่วงนั้นเอง ที่บ้านซู
ซูหวานกับซูโหรวโหรวเพิ่งทานข้าวเสร็จ บนโต๊ะยังมีเนื้อหมาป่าตุ๋นเหลืออยู่
ซูหวานกำลังจ้องมองหนังหมาป่าแผ่นใหญ่ที่มุมห้อง ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนถึงขีดสุด
และในขณะนั้นเอง
"ปัง! ปัง! ปัง!" เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว
ตามมาด้วยเสียงเย่อหยิ่งของหลิวซาน