เฉินอันสะพายปืนล่าสัตว์แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าเขาทึบ
ป่าต้าซิงอันหลิงไม่มีภูเขาสูงชันอะไร มีแต่เนินดินเล็ก ๆ น้อย ๆ
แต่เนินดินเหล่านี้ทอดยาวต่อเนื่องกันไปจนสุดสายตา
หมู่บ้านและชุมชนเล็ก ๆ ตั้งอยู่บนพื้นที่ราบเชิงเขา
โดยทั่วไปแล้ว นายพรานในหมู่บ้านจะหากินแถว ๆ ใกล้หมู่บ้าน จับไก่ป่าสักสองสามตัว กระต่ายป่าสักสองสามตัวก็พอแล้ว
หากเข้าไปลึกในป่าดงดิบ ที่นั่นมีเสือโคร่งและหมีจริง ๆ
ถ้าเจอสัตว์ร้ายหนักเป็นร้อย ๆ กิโลกรัมแบบนั้น พลังของปืนล่าสัตว์ธรรมดาไม่พอ อาจจะถูกพวกมันฆ่าตายเอาได้
ดังนั้น นายพรานที่มีประสบการณ์จึงมักเป็นพวกที่ไม่ชอบเสี่ยง และใจเย็นที่สุด
พวกเขาเข้าป่าลึก แค่กับดักสัตว์บริเวณขอบป่าก็พอ แล้วไปดูเป็นระยะ ๆ เท่านั้น
ตอนนี้เฉินอันไม่มีความเร่งด่วนแล้ว ก็ไม่รีบร้อนจะเข้าไปที่ป่าลึก
แถมหนาวขนาดนี้ ถ้าเจอเสือโคร่งแมนจูเรียที่หิวโหยจริง ๆ คงจบเห่
ในภูเขาแบบนี้ เขาก็สบายใจดี
เขาเดินขึ้นไปบนยอดเขา หลังหิมะตก ทางเดินบนเขายิ่งยากขึ้น แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา
ไม่นานเขาก็ปีนขึ้นถึงยอดเขา
วันนี้อากาศดี แดดแรง ไม่มีหมอก มองจากยอดเขานี้ยังเห็นหมู่บ้านเชิงเขาด้วยซ้ำ
เขากำลังชมวิวอยู่ ก็จู่ ๆ...
เขาได้ยินเสียงกิ่งไม้แห้งถูกเหยียบหัก
เสียงนี้อ่อนมาก ถ้าไม่ฟังให้ดีแทบไม่ได้ยิน