ตามแผนของเฉินอัน พวกเขาสี่คนเฝ้าอยู่ที่โกดัง ส่วนจางเจี้ยนกั๋วพวกนั้นอยู่ที่โรงเลี้ยงสัตว์
กลางคืนตกอย่างรวดเร็ว
ข้างนอกลมเหนือพัดแรง หิมะโปรยปรายลงมาอีกครั้ง
หมู่บ้านเล็กๆ ใต้ป่าต้าซิงอันหลิงเงียบสงบลงตั้งแต่หัวค่ำ
ควันบางๆ จากปล่องไฟของแต่ละบ้านลอยขึ้นมา เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ขยับเขยื้อนในคืนนี้
ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบนี้ หวังฟู๋กุ้ยหามาจากบ้านได้ถั่วลิสงทอดสองจานกับถั่วหอมเต๋า แถมยังแอบหยิบเหล้าเป๋าก้านจื่อของพ่อเขามาสองจินอีก
พวกเขานั่งผิงไฟ ค่อยๆ จิบเหล้าเคี้ยวถั่วไปพลาง ฟินสุดๆ
แม้แต่หลี่จี้ท่างก็อดพูดไม่ได้: "พี่ฟู๋กุ้ย นายรู้จักใช้ชีวิตจริงๆ นะ"
หวังฟู๋กุ้ยได้ยินแล้วก็ลูบหัวตัวเอง: "ก็ไม่ขนาดนั้น... ถ้าพูดถึงเรื่องทำงานแข่งกันฉันสู้ใครไม่ได้จริงๆ แต่ถ้าถามเรื่องกินดื่มใช้ชีวิต ฉันรับประกันได้เลยว่าในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครเก่งกว่าฉัน"
เฉินอันไม่ได้ดื่มเหล้า กลับเตือนพวกเขา: "พวกนายดื่มน้อยๆ หน่อย เดี๋ยวหมูป่ามา พวกนายเมาแทน สุดท้ายโดนหมูป่าแหกกลับเข้าป่าไป"
หลี่จี้ท่างจิบเหล้าอีกคำแล้วพูด: "พี่อันจื่อ วางใจได้เลย พวกเราจิบแค่สองตำลึงต่อคน ไม่มีเกินแน่นอน จะเมาได้ยังไง?"
สี่คนนั่งผิงไฟ กินถั่ว จิบเหล้า คุยกันไปเรื่อย
บรรยากาศผ่อนคลายและสนุกมาก
พูดตามตรง ไม่มีใครรู้ว่าคืนนี้หมูป่าจะลงมาจากเขาอีกหรือไม่ ส่วนเรื่องอันตรายอะไรนั่น ตอนนี้ยังสัมผัสไม่ได้เลยสักนิด