เฉินอันวิเคราะห์ในใจ
ดูท่าหิมะตกหนักมาหลายวัน หมูป่าตัวนี้คงหาอะไรกินในภูเขาไม่ได้เลย จึงต้องลงมาหาของกินในหมู่บ้านของมนุษย์
สัตว์ร้ายที่หิวโหย แม้พละกำลังจะสู้ตอนปกติไม่ได้ แต่ความดุร้ายต้องมากกว่าเดิมแน่นอน
ถ้าจริงๆ ไปยั่วให้หมูป่าตัวนี้โมโหเข้าล่ะก็ อาจจะกลายเป็นหมูป่ากินคนได้!
หวังฟู๋กุ้ยกับอีกคนเดินตามหลังเฉินอัน เหยียบหิมะที่ลึกถึงเข่า
แต่ไม่นานพวกเขาก็รู้ตัวว่าตามเฉินอันไม่ทัน
เฉินอันดูเหมือนมีเทคนิคพิเศษอะไรสักอย่าง วิ่งบนหิมะทั้งเร็วทั้งเบา
หวังฟู๋กุ้ยเริ่มหอบหายใจหนัก มองดูหลังเฉินอันห่างออกไปเรื่อยๆ ก็จนปัญญา
เขากินลมเข้าไปเยอะ ท้องเริ่มปวดขึ้นมาแล้ว ต้องหยุดพักสักสามสิบวินาทีก่อนจะออกวิ่งต่อ
ข้างนอกไม่มีไฟส่องสว่าง ทั้งหมู่บ้านถูกปกคลุมไปด้วยความมืด
เขาได้ยินเสียงวุ่นวายดังมาจากข้างหน้า...
หรือว่าอันจื่อจะเจอหมูป่าเข้าละเนี่ย!
"ไอ้ห่า!" เขาด่าเสียงดัง แล้วยกปืนวิ่งไปข้างหน้าต่อ
แล้วเขาก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น
วินาทีที่ได้ยินเสียงปืน เขาก้มลงนั่งยองๆ บนหิมะโดยสัญชาตญาณ เพื่อลดขนาดตัวให้เล็กลง
ลูกกระสุนไม่ได้มีตา ถ้าถูกลูกหลงเข้าจริงๆ ก็ต้องยอมรับชะตากรรม
แต่หลังจากเสียงปืนนั้นดังขึ้น ก็เงียบสงัดไปอีกรอบ