หลิวซานได้ยินแล้วรู้สึกเหมือนได้รับการอภัยภัย กล่าวว่า "ที่แท้ไม่ใช่จับการพนันนี่นา ทำเอาฉันใจสั่นไปหมด ท่านหัวหน้าทีมจะถามอะไรก็ถามมาได้เลย ผมหลิวซานรับรองว่าพูดหมดเปลือกไม่ปิดบัง"
หวังเว่ยกั๋วพูดว่า "ฉันอยากจัดการกับเฉินอันนั่น นายมีวิธีอะไรไหม?"
หลิวซานได้ยินแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
เขากัดฟันพูดว่า "ไอ้เฉินอันนั่น ฉันอยากจัดการมันมานานแล้ว!"
"มันคิดว่าตัวเองเก่งล่าสัตว์แล้วก็เหิมเกริม ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แน่นอนรวมถึงท่านหัวหน้าหวังด้วย!"
"ไอ้หมอนั่น ฉันไปหาพี่น้องตระกูลซูเพื่อขอน้ำแกง มันกลับคิดจะเอาเรื่องฉัน จนหัวฉันแตกต้องเย็บสี่เข็ม!"
หวังเว่ยกั๋วพูดว่า "ต่อหน้าฉันพูดจาให้สุภาพหน่อย อย่าเรียกตัวเองว่าฉัน"
"ครับ ๆ ท่านหัวหน้าหวัง... เมื่อกี้ท่านบอกว่าจะจัดการเฉินอันใช่ไหม?"
หวังเว่ยกั๋วนั่งไขว่ห้างพูดว่า "ฉันก็คิดไม่ออกถึงมาหานายไง นายมีวิธีดี ๆ ไหม?"
หลิวซานพูดว่า "ท่านเป็นหัวหน้าทีมผลิต ปีหน้าถึงฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ให้มันไปทำงานที่นาเก็บแต้มแรงงาน โยนมันไปไว้โรงเลี้ยงสัตว์ให้มันไปเลี้ยงสัตว์ก็จบ แล้วแต้มแรงงานจากการเลี้ยงสัตว์น่ะไม่พอให้มันกินข้าวคนเดียวด้วยซ้ำ ไอ้หมอนั่นอดตายไปเลย!"
หวังเว่ยกั๋วเหลือบตามองเขา "เรื่องนี้ฉันคิดได้นานแล้ว ที่ฉันหมายถึงคือ... ฉันจะจัดการมันตอนนี้เลย นายคิดวิธีมาให้ฉัน ภายในสามวัน ฉันต้องจัดการมันสักครั้ง!"