พวกเขาตามรอยเลือดไปจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเล็ก ๆ ก็ยังไม่เห็นเงาของเฉินอันหรือหมูป่า
ไม่ว่าหมูป่าหรือเฉินอัน ต่างก็วิ่งเร็วเกินไป
หวังฟู๋กุ้ยเพิ่งจะนึกออกเรื่องหนึ่ง: "อันจื่อ เขาก็ไม่ธรรมดาเหมือนกันนะ อากาศหนาวขนาดนี้ คราวที่แล้วยังขึ้นเขาไปล่าจ้าวแห่งฝูงหมาป่าหนึ่งร้อยกว่าชั่งมาได้ ครั้งนี้ยังไล่ต้อนหมูป่าอยู่กลางหิมะได้อีก..."
"พี่ฟู๋กุ้ย อย่าพูดเลย รีบตามไปเถอะ ยังไงก็ต้องไปช่วยเขาสักหน่อย!"
พวกเขาหอบแฮ่ก ๆ ไล่ตามไปจนถึงภูเขาหน้า...
เสียงปืนที่ดังขึ้นกระทันหันกับเสียงด่าทอของผู้ชาย ดังขึ้นมาแล้วก็หายไปทันใด
ทำให้คืนนี้ของหมู่บ้านเล็ก ๆ ช่างน่าตื่นเต้นเหลือเกิน
ชาวบ้านหลายคนถูกทำให้ตื่นขึ้นมา
แต่พวกเขากลัวอยู่ในผ้าห่ม ไม่ยอมออกมา แค่กระซิบกระซาบกับคนรักของตน
"เสียงข้างนอกนี่ดังชะมัดเลย!"
"หรือว่าพวกเขาจะยิงหมูป่าได้จริง ๆ นะ?"
"หมูป่าจะล่าง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ อย่าคิดมากไปเลย!"
"ฉันจะคิดมากไปได้ยังไง ข้างนอกมีเฉินอันอยู่นะ เขาเก่งจะตาย คราวก่อนเสือดาวตัวนั้นก็เขายิงคนเดียว"
...
ซูโหรวโหรวก็พูดอยู่ในผ้าห่มเหมือนกัน: "พี่สาว ได้ยินเสียงไหม เหมือนเป็นเสียงพี่เฉินอันนะ..."
ทั้งคืนเธอเป็นกังวลเรื่องนี้ นอนไม่หลับเลย
ในผ้าห่มมีเสียงถอนหายใจเบา ๆ ของซูหวานดังออกมา
"พี่สาว เป็นอะไรไป?"
ซูหวานพูด: "อย่าหาเรื่องกลุ้มใจใส่ตัวเลย"