เสียงของหวังฟู๋กุ้ยและพวกดังมาจากสายลมหนาว
บนภูเขาแห่งนี้มืดมิดจนมองไม่เห็นอะไร บวกกับลมหนาวที่พัดหวิว ๆ ยิ่งเกินระยะ 10 เมตรไปก็ไม่สามารถระบุตำแหน่งของอีกฝ่ายได้เลย
เฉินอันตอบกลับไปว่า "ฉันเอง พวกแกมานี่สิ"
เฮยเป่ยส่งเสียงหอนอีกสองสามครั้ง
พอได้ยินเสียงสุนัขล่าสัตว์ หวังฟู๋กุ้ยและพวกก็รีบวิ่งเข้ามาทันที
แล้วก็เห็นหมูป่าตัวใหญ่สี่ร้อยกว่าจินนอนอยู่บนพื้นหิมะ เฮยเป่ยกำลังกระดิกหางใส่เฉินอัน
"แม่เจ้าโว้ย หมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?" หวังฟู๋กุ้ยได้เห็นรูปร่างที่แท้จริงของหมูป่าตัวนี้เป็นครั้งแรก
สีหน้าของเขาเผยความไม่อยากเชื่อออกมา
ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุขมาก
"ให้ตายเถอะ! อันจื่อแกเก่งเกินไปแล้ว หมูป่าอ้วนขนาดนี้แกจัดการคนเดียวได้เลย!"
"ดูหมูป่าตัวนี้สิ เขี้ยวของมันคงยาวสิบกว่าเซนติเมตร สุดยอด!"
"อันจื่อ เมื่อกี้แกยิงมันยังไง เล่าให้ฟังหน่อยสิ..."
หวังฟู๋กุ้ยหันมามองเฉินอันอีกครั้ง
เฉินอันมองหมูป่าบนพื้น แล้วก็มองพวกเขา: "หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ อย่ามัวแต่ยืนคุยกันอยู่ตรงนี้ ไปหาเลื่อนหิมะมานี่ เอาหมูป่าลากกลับหมู่บ้านกันเถอะ"
"ได้ เอาอย่างนั้นก็ได้"
หลายคนกลับไปในหมู่บ้านเพื่อหาเลื่อนหิมะ เหลือเพียงเฉินอันกับหวังฟู๋กุ้ยอยู่เฝ้าหมูป่าที่นี่
อากาศติดลบยี่สิบสามสิบองศา แผลของหมูป่าแข็งตัวเร็วมาก ไม่มีเลือดไหลอีกต่อไป