เหล้าขาวนี่แรงจัดจริง ๆ พอเข้าปากไปครึ่งแก้ว หวังฟู๋กุ้ยก็เริ่มเปิดใจพูดกับเฉินอัน
“อันจื่อ เอาเถอะ… จริง ๆ แล้วฉันก็คิดจะเลิกพนันตั้งหลายครั้งแล้วล่ะ แต่ก็ไม่เคยตัดใจได้สักที…”
“ฉันว่าเอาวันนี้แหละ ตั้งแต่นี้ไปฉันจะเลิกพนันเด็ดขาด!”
“ต่อจากนี้ไป ถ้าฉันหวังฟู๋กุ้ยยังไปเล่นพนันอีก ก็ไม่ใช่คน!!”
พอได้ยินแบบนั้น เมียของเขาก็ตาแดง ๆ แอบเช็ดน้ำตาสองสามที
ส่วนเฉินอันก็ยกแก้วขึ้นชนแก้วกับเขาอีกครั้ง แล้วดื่มเหล้าแรง ๆ ลงไปอึกใหญ่
เหล้าแรง ๆ นี่ก็มีข้อดีของมันจริง ๆ
พอดื่มเข้าไปแล้ว ตัวก็อบอุ่นขึ้นมา ไม่หนาวเลยสักนิด
ผู้ใหญ่บ้านหวังอวี้ตงพูดว่า “ฟู๋กุ้ย เจ้าก็เรียนแบบเฉินอันบ้างสิ ว่าง ๆ ก็พัฒนาตัวเองไว้บ้าง ผู้ชาย…จะอยู่บนโลกนี้ให้ได้ ต้องพึ่งตัวเอง!”
หวังฟู๋กุ้ยพูดว่า “พ่อ ผมรู้แล้ว ไม่ต้องห่วง พรุ่งนี้ผมจะเปลี่ยนตัวเองให้ดี!”
“คราวนี้ผมตั้งใจจริง ๆ แล้ว!”
เฉินอันอยู่บ้านหวังฟู๋กุ้ยกินเหล้าจนถึงเกือบสามทุ่ม ก็กลับมาบ้านตัวเอง
เขายื่นไข่สองสามฟองให้หลี่ชุยฮวา: “แม่ นี่พี่ฟู๋กุ้ยให้มา แม่กินคนละฟอง ที่เหลือพรุ่งนี้ผมจะเอาไปให้ซูหวาน”
หลี่ชุยฮวาถามด้วยความแปลกใจ: “อันจื่อ เสือดาวตัวนั้นนายฆ่าเองจริง ๆ เหรอ?”
เฉินอันได้ยินก็หัวเราะ: “ถ้าไม่ใช่ฉัน แล้วจะเป็นใครล่ะ?”
หลี่ชุยฮวาได้ฟังเรื่องนี้มาจากชาวบ้านในหมู่บ้าน หวังฟู๋กุ้ยเองก็เล่าเรื่องนี้เกินจริงไปมาก