เมื่อได้ยินเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนพูดเช่นนั้น ทุกคนในบ้านตระกูลเฉินก็วางใจลงได้
เฉินอันเองก็พูดว่า "ตกใจแทบแย่ คิดว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงขนาดต้องให้ตำรวจอำเภอตามมาหาถึงบ้าน"
"นี่ เกียรติบัตรจากทางอำเภอ"
"แล้วก็อันนี้ด้วย... เก็บไว้ด้วย"
เกียรติบัตรก็เป็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่ง แต่บนนั้นมีธงแดงและตราประทับของทางอำเภอ
เฉินอันรับมาแล้วก็ส่งให้เฉินกั๋วฝูทันที
เฉินกั๋วฝูถือเกียรติบัตร มือทั้งสองข้างสั่นเทา
เขาเป็นชาวนามาทั้งชีวิต เกือบครึ่งชีวิตขุดดินในหมู่บ้านเล็ก ๆ แถบภาคตะวันออกเฉียงเหนือนี่ ไม่เคยมีเรื่องเด่นอะไร และเพิ่งเคยเห็นของแบบนี้เป็นครั้งแรก
มือที่รับเกียรติบัตรมาสั่นจนแทบควบคุมไม่อยู่
คราวนี้เฉินอันสร้างชื่อเสียงให้บ้านตระกูลเฉินได้เต็ม ๆ จะเรียกว่าสร้างเกียรติยศให้วงศ์ตระกูลก็ไม่เกินไป
นอกจากเกียรติบัตรแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจยังหยิบธงสามเหลี่ยมสีแดงอีกผืนส่งให้เฉินอัน
บนธงแดงผืนนี้ปักคำทองคำแปดตัว:
"กล้าหาญเพื่อความถูกต้อง กำจัดภัยเพื่อประชาชน!"
เห็นธงแดงผืนนี้ เฉินกั๋วฝูยิ้มจนแก้มแทบแตก
เขายิ้มจนปากแทบไม่หุบ รอยย่นที่เคยบ่งบอกความทุกข์บนใบหน้าก็คลายลงไปได้มาก
ส่วนหลี่ชุยฮวายิ่งดีใจจนน้ำตาไหล
เฉินอันยืนอยู่ข้าง ๆ มองพ่อแม่ดีใจจนแทบหยุดไม่ได้
พูดตามตรง... เขาเกิดมาสองชาติ เพิ่งเคยเห็นพ่อแม่ดีใจขนาดนี้เป็นครั้งแรก!
เขาก็ดีใจด้วยในใจ คิดว่าวานนี้ที่ส่งเสือดาวให้ทีมผลิตไป นับเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดจริง ๆ