หวังฟู๋กุ้ยพูดว่า "หมานี่วันนี้ออกแรงเยอะมาก ถ้าไม่มีมันคุณคงหาฉันไม่เจอ มันถือเป็นผู้มีพระคุณใหญ่เลย พรุ่งนี้ฉันจะหาหมากระดูกมาให้มันแทะเล่น"
เฮยเป่ยเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันหันมาหอนใส่เขาสองสามครั้ง เหมือนกำลังแสดงความคาดหวังบางอย่าง
หวังฟู๋กุ้ยอดหัวเราะไม่ได้ "พูดถึงลุงตู้ก็เลี้ยงหมาเก่งจริง ๆ... หมานี่มันฉลาดเกินไปจริง ๆ"
เสือดาวถูกนำไปเก็บที่โรงเก็บของทีมผลิตแล้ว ทุกคนก็แยกย้ายกลับบ้าน
เมื่อมองดูเงาหลังของเฉินอันที่เดินจากไป มีสายตาคู่หนึ่งมองด้วยความฉงน
คนคนนั้นคือหวังเว่ยกั๋ว
เขารู้สึกเหมือนตัวเองมองเฉินอันไม่ทะลุเลยสักนิด ไม่รู้เลยว่าเฉินอันเล่นหมากตามกติกาอะไร!
เสือดาวตัวโตขนาดนี้ ยกให้ทีมผลิตจริง ๆ หรือ!
เรื่องแบบนี้ ต่อให้เป็นเขาที่เป็นหัวหน้าทีม ก็ถามใจตัวเองว่าทำไม่ได้
มันไม่ถูกต้อง! เฉินอันเด็กนี่มันไปเป็นคนดีมีน้ำใจขนาดนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่?!
...
เฉินอันเอาหมาไปคืนให้ ลุงตู้ยังมองเขาอย่างมีความหมาย "เฉินอัน ดูท่าแกเหมาะจะเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าจริง ๆ นะ"
"แกยิงแม่นขนาดนี้ ไม่คิดจะไปเป็นทหารเหรอ?" ลุงตู้เองก็เคยเป็นทหารมาก่อน เป็นวีรบุรุษสงครามที่ปลดประจำการกลับมาอยู่หมู่บ้าน
เฉินอันยิ้มเจื่อน "ที่บ้านไม่ให้ไปไงครับ ตระกูลเฉินมีผมเป็นหน่อเดียว พ่อแม่ไม่ยอมให้ผมไปลำบากที่กรมทหาร"