หวังเว่ยกั๋วดึงตัวเจ้าหน้าที่หมู่บ้านคนนั้นไว้ พูดด้วยความตื่นเต้นสุดขีดว่า "เมื่อกี้เฉินอันออกมาจากบ้านแม่หม้ายฉีใช่ไหม?"
"น่าจะใช่... เราสองคนคงไม่ดูผิดหรอก!"
หวังเว่ยกั๋วกำหมัดแน่นทันที "ไอ้เฉินอัน กล้าดียังไงมาเคาะประตูบ้านแม่หม้ายตอนกลางคืน ไปเป็นผู้ร้ายชัด ๆ!"
โอกาสดีแบบนี้ หวังเว่ยกั๋วจะไม่ปล่อยผ่านเด็ดขาด เขาจะจัดการเฉินอันให้สาสม
คิดถึงตรงนี้ หวังเว่ยกั๋วอดหัวเราะออกมาไม่ได้ "เฉินอันเอ๋ย เฉินอัน นี่นายส่งตัวเข้ามาหาฉันเองนะ!"
เฉินอันยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนกลับถึงบ้าน เฉินกั๋วฝูกับหลี่ชุยฮวาหลับกันแล้ว
ได้ข่าวว่าเฉินอันกินข้าวเย็นที่บ้านลุงตูมาแล้ว หลี่ชุยฮวาก็แค่กำชับให้เขารีบไปพักผ่อน
เฉินอันนอนอยู่บนเตียง ยังคิดถึงเรื่องเมื่อครู่
ปีต่อ ๆ ไป สภาพบ้านเมืองก็ไม่ดีขึ้นเท่าไร ประเทศยังอยู่ในช่วงเศรษฐกิจฝืดเคือง
อีกไม่กี่ปี เมืองก็จะลำบากขึ้น เด็กหนุ่มสาวก็ต้องลงชนบท
ก่อนหน้านั้น เขาต้องล่าสัตว์ให้มาก ๆ ก่อน จะได้มีคูปองอาหาร คูปองน้ำมันติดมือไว้ก่อน เป็นเรื่องสำคัญที่สุด
อ้อ แล้วก็เรื่องงานเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าที่ลุงตูพูดถึง ถ้าทำได้ ก็ดีต่อชีวิตเขาต่อไปเหมือนกัน
เพียงแต่... ถ้าเป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า ปีหนึ่งต้องอยู่ลึกในป่าต้าซิงอันหลิงถึงครึ่งปี ก็จะไม่ได้เจอซูหวานกับซูโหรวโหรว