เฉินอันถึงกับหลับตาลง มองไม่เห็นก็ยังรู้ว่าหวังเว่ยกั๋วต้องแอบคิดอะไรแผลงๆ แน่นอน
ยังไงคนแบบนี้ก็ไม่มีทางปล่อยของดีๆ ออกมาแน่!
ส่วนหวังเว่ยกั๋วก็ประกาศบนเวทีว่า “เรื่องแรกนะ ทางอำเภอส่งข้าราชการคนหนึ่งมาประจำที่หมู่บ้านธงแดงของเรา คนๆ นี้ก็คือ...รองผู้ใหญ่บ้าน รองเลขาธิการหลิวของเรายังไงล่ะ ทุกคนปรบมือต้อนรับหน่อย”
พูดจบเขาก็ปรบมือเป็นคนแรก
ส่วนหลิวชุนเจียงก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง โบกมือให้ชาวบ้าน รับการต้อนรับจากชาวบ้าน
เขาตระเตรียมคำพูดไว้เยอะแยะ เตรียมจะขึ้นพูดหลังจากเสียงปรบมือจบลง
ข้าราชการที่มาจากอำเภอแบบพวกนี้ เรื่องลงมือทำอาจจะไม่เก่ง แต่เรื่องเขียนเอกสาร พูดสุนทรพจน์นั้นเก่งกาจคนหนึ่งล่ะ
แต่เขายังไม่ทันได้พูด หวังเว่ยกั๋วก็ประกาศขึ้นมาเสียก่อน “ประชุมชาวบ้านวันนี้ยังมีเรื่องที่สอง และเป็นเรื่องใหญ่ด้วย”
เขาถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ แล้วจ้องเขม็งไปที่หวังเว่ยกั๋ว
แต่หวังเว่ยกั๋วไม่แม้แต่จะมองรองผู้ใหญ่บ้านคนนี้
เขาที่หมู่บ้านธงแดงไม่มีรากฐานอะไรเลย สุดท้ายก็ได้แต่ทำใจนั่งลง ดูหวังเว่ยกั๋วแสดงละครต่อ
หวังเว่ยกั๋วพูดต่อ “เมื่อคืนนี้หมู่บ้านเราไม่สงบสุขเลย โกดังของทีมผลิตมีขโมยตัวใหญ่บุกเข้ามา!”
พอพูดถึงตรงนี้ ชาวบ้านใต้เวทีก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันยกใหญ่
“ขโมยสมัยนี้กล้าขนาดนั้นเลยเหรอ ของของทีมผลิตก็ยังกล้าขโมย?”
“น่าจะไม่ใช่คนหมู่บ้านเรานะ หมู่บ้านข้างๆ หรือตำบลข้างๆ หรือเปล่า?”