หลิวชุนเจียงฟังคำยุยงของหวังเว่ยกั๋วจนความดันพุ่งขึ้นเต็มที่ เขากำหมัดแน่น โกรธไม่น้อย
หวังเว่ยกั๋วพูดต่อว่า "รองผู้ใหญ่บ้านหลิว ผมพูดตรง ๆ นะ ซูหวานน่ะเชื่อคนง่าย แล้วตอนนี้เฉินอันก็กลายเป็นวีรบุรุษไปแล้ว ถ้าตอนนี้เรายุแน้ให้ถูกจังหวะ พรุ่งนี้เธออาจจะตกลงแต่งงานกับเฉินอันเลยก็ได้"
"ถ้าถึงตอนนั้นแล้วจะทำอะไรก็สายไป..."
เขาจงใจยั่วให้หลิวชุนเจียงโกรธ
หลิวชุนเจียงเป็นพวกหนังสือ เขาจะทนคำยุยงแบบนี้ไหวที่ไหน ในใจจึงสรุปได้แล้วว่ามีเพียงเขาเท่านั้นที่จะช่วยซูหวานได้!
ต่อให้เขาแต่งกับซูหวานไม่ได้ ก็ต้องไม่ปล่อยให้เฉินอันเด็กเกเรนั่นสมใจ
หวังเว่ยกั๋วมองหลิวชุนเจียง เห็นว่าโกรธจัด แต่แค่กำหมัดนิ่ง ๆ แบบนั้นไม่ได้การ
หวังเว่ยกั๋วจึงตัดสินใจเติมอีกดอก เขาถามเสียงเบา "รองผู้ใหญ่บ้านหลิว บอกผมตรง ๆ นะ คุณชอบซูหวานใช่ไหม?"
หลิวชุนเจียงได้ยินก็พูดอ้อมแอ้ม "ผมกับเธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นประถม... เป็นห่วงก็เป็นเรื่องปกติ... ปกตินี่นา"
คนยุคสมัยนั้นยังบริสุทธิ์มาก เรื่องความรักยังไม่เปิดเผยเท่าไหร่
หวังเว่ยกั๋วถามตรงขนาดนี้ หลิวชุนเจียงก็เขินขึ้นมาทันที
ถึงจะไม่ยอมรับตรง ๆ แต่ท่าทางแบบนี้ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเป็นยังไง
หวังเว่ยกั๋วพูดอีก "รองผู้ใหญ่บ้านหลิว พวกเราพวกเดียวกัน เรื่องนี้ผมอาจช่วยคุณได้ งั้นผมพาคุณไปหาซูหวานก่อนไหม?"