พนักงานขายสาวสองคนไม่ได้สนใจเฉินอันเลยแม้แต่น้อย
ในยุค 60 เซี่ยวจ้านและพนักงานขายในหน่วยงานรัฐถือเป็นตำแหน่งที่คนทั่วไปแห่แหนอยากเข้าไปทำงานด้วย
ครอบครัวธรรมดาต่างพยายามสารพัดวิธีเพื่อให้ได้เข้าไปทำงานที่นั่น
เฉินอันต้องเอ่ยถามอีกครั้ง: "คุณพี่..."
พนักงานขายสาวพูดว่า "ผ้าฝ้ายนี่ก็ขายอยู่ แต่ราคาเริ่มต้นที่สองหยวนสามเหมาห้าเฟิน นายซื้อไหวเหรอ?"
นางมองเฉินอันที่แต่งตัวเหมือนชาวบ้านทั่วไป สายตาเต็มไปด้วยรังเกียจเดียดฉันท์
เฉินอันไม่อยากเสียเวลาพูดกับนางให้มากความ เขาวางธนบัตรห้าหยวนลงบนเคาน์เตอร์กระจกทันที
ธนบัตรห้าหยวนนี่ทำเอาพนักงานขายถึงกับตะลึง
แต่พนักงานขายอีกคนรีบพูดขึ้น "เฮ้ย ถึงจะมีเงินซื้อผ้าฝ้าย แต่ต้องมีคูปองผ้าด้วยถึงจะซื้อได้ นายมีคูปองผ้าไหมล่ะ?"
ทีนี้ก็ทำเอาเฉินอันจนมุม
โชคดีที่หลี่จี้ท่างเป็นคนหัวไว เขาพูดว่า "ผมขึ้นไปหาลุงผมก่อน..."
พูดจบก็วิ่งปรู๊ดขึ้นไปชั้นบนทันที
ไม่นานหูเสียนจื้อก็เดินลงมาจากชั้นบน เขามองพนักงานขายสาวสองคนแวบหนึ่ง
"หัวหน้าหู..." พนักงานขายสาวสองคนดูจะกลัวเขาอย่างเห็นได้ชัด
เขาพูดว่า "ช่วยเป็นเกียรติให้ฉันหน่อย เขาอยากได้ผ้าเท่าไหร่ก็ตัดให้เขาตามนั้น"
คำพูดของหูเสียนจื้อหัวหน้าแผนกนี่มีน้ำหนักจริง ๆ
หลังจากเขาพูดจบ พนักงานขายสาวสองคนก็ยอมทำตามอย่างว่าง่ายตัดผ้าฝ้ายให้เฉินอัน
เฉินอันอุ้มผ้าฝ้ายเดินออกมาด้วยความดีใจในใจ