อากาศของป่าต้าซิงอันหลิงเรียกว่าเป็นตู้เย็นที่ดีที่สุดก็ว่าได้
ของป่าที่ล่ามาใส่ไว้ในกล่องที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ ไม่มีทางเสียอย่างแน่นอน
หูเสียนจื้อได้ยินเสียง ก็หันกลับมามองเฉินอันแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า “ไม่เห็นรู้เลยนะว่าแกมีฝีมือแบบนี้ด้วย!”
เฉินอันไม่พูดอะไร แค่ยิ้มบาง ๆ
ส่วนหลี่จี้ท่างเริ่มยกยอขึ้นมาแล้ว ยกยอเฉินอันราวกับเก่งกาจไม่มีใครเทียบได้บนฟ้าหรือใต้หล้า
แต่หูเสียนจื้อดูจะรู้จักนิสัยของหลานชายคนนี้ดี คำพูดของหลี่จี้ท่างเขาแค่ฟังหูไว้หู ไม่ได้ใส่ใจ
เขาวางกระต่ายป่าสี่ตัวลง แล้วถามว่า “เจ้าจะจัดการกับกระต่ายพวกนี้ยังไง?”
เฉินอันพูดว่า “หลี่จี้ท่างบอกผมว่า สหกรณ์การค้ารับซื้อของป่า”
หูเสียนจื้อพูดว่า “รับซื้อก็รับซื้ออยู่หรอก แต่... พวกแกมีหนังสือรับรองจากหมู่บ้านไหม?”
ยุคนี้ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ต้องมีหนังสือรับรอง
พูดได้ว่าไม่มีหนังสือรับรอง ก็คือไปไหนไม่ได้สักก้าว
แต่เฉินอันมีวิธีอยู่แล้ว วิธีของเขาก็คือหลี่จี้ท่าง
ถ้าเขามีหนังสือรับรอง จะลากหลี่จี้ท่างมาร่วมหุ้นทำไม
หลี่จี้ท่างก็ย่อตัวลงพูดว่า “ลุงครับ ลุงก็ผ่อนผันให้หน่อยสิ แล้วผมบอกลุงนะ ลุง...”
“พี่อันตกลงกับผมไว้แล้ว กระต่ายสี่ตัวนี่ ขายให้สหกรณ์ลุงสามตัว อีกตัวหนึ่ง เป็นของขวัญให้ลุงเอง”
หูเสียนจื้อตอนแรกหน้ายังดูองอาจ แต่พอได้ยินว่ามีกระต่ายป่าอ้วน ๆ จะให้เขา เขาก็เปลี่ยนสีหน้าไปทันที
“จะให้ฉันจริงเหรอ?”
หลี่จี้ท่างพูดว่า “ไม่ต้องพูดให้มากความ! พี่อันของเราเป็นคนพูดแล้วต้องทำตามเสมอ!”