เมื่อเผชิญกับคำถามนี้ ซูหวานก็ถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า "ฉันจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ..."
อันที่จริง ในใจของเธอสับสนวุ่นวายเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูดไม่กี่ประโยคได้
ที่สำคัญกว่านั้น ตอนนี้เธอยังคิดไม่ออกว่าจะเผชิญหน้ากับเฉินอันอย่างไร
เพราะว่า...
หลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น พวกเขาก็ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว
ซูโหรวโหรวถึงจะไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่ก็ยังพยักหน้าตาม
...
ฝ่ายเฉินอันกลับมาถึงบ้าน ก็กำลังปรึกษากับหลี่ชุยฮวาว่าจะเอา ชื่อผ้าฝ้ายที่ถอนกลับมาเย็บเป็นเสื้อผ้าอย่างไร
หลี่ชุยฮวาพูดว่า "ลุงเฒ่าหลี่ที่หัวหมู่บ้านตะวันออก ฝีมือเขาดีมาก ไปหาเขาเย็บดีกว่า ราคาก็ยุติธรรม แถมยังประณีต แม้จะช้าหน่อย แต่ช่างทำช้า ๆ ย่อมได้งานละเอียด"
เฉินอันพูดว่า "เรื่องนี้แม่ตัดสินใจเถอะ ผมไม่ยุ่งด้วย ผมยังมีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ..."
หูเสียนจื้อถือเป็นการสั่งจองกับเขาแล้ว
ต่อไปนี้เขาจะต้องตั้งใจล่าสัตว์จริง ๆ
ภาระของครอบครัวนี้ ตอนนี้ทั้งหมดตกอยู่บนบ่าของเขา!
เสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก
เฉินอันคิดว่าเป็นพ่อของเขา เฉินกั๋วฝู กลับมาจากข้างนอก
เขาออกไปเปิดประตู กลับพบว่าข้างนอกเป็นชายวัยห้าสิบกว่า สวมหมวกใบใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น
"ลุงหวัง ท่านมาได้ยังไง?"
ลุงหวังคนนี้ ก็คือพ่อของหวังฟู๋กุ้ย เพื่อนซี้ของเฉินอัน และเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านธงแดง หวังอวี้ตง