คำพูดของซูโหรวโหรวช่างเสียดแทงจิตใจจริงๆ
ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หากผู้ชายถูกประเมินว่าทำตัวเหมือนผู้หญิง นั่นก็แทบจะเท่ากับถูกตราหน้าว่าเป็นคนที่เลวสิ้นดีในสายตาคนอื่นแล้ว
จะเปิ่นก็ได้ จะเป็นเด็กเกเรก็ได้ จะไม่ทำงานทำการก็ได้ จะทำอะไรก็แล้วแต่
แต่อย่างน้อยความประพฤติต้องเหมือนลูกผู้ชาย
นี่คือเส้นตายของคนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ถูกซูโหรวโหรวว่าเป็นแม่บ้านที่ชอบนินทาลับหลัง หลิวชุนเจียงแทบจะโกรธจนหัวทึบ
เขาหน้าแดงก่ำ พูดว่า "ฉันก็ตั้งใจดี..."
ซูโหรวโหรวพูดว่า "เราไม่ได้ขอให้แกมายุ่งเรื่องชาวบ้านสักหน่อย ยังจะมาตั้งใจดี...ถ้าตั้งใจดีจริงๆ ทำไมไม่ไปล่าหมูป่าที่อาละวาดอยู่ในหมู่บ้านล่ะ?"
คำถามสุดท้ายนี้ทำให้หลิวชุนเจียงเงียบไปอีกครั้ง
พูดตามตรง ตอนที่เขาเป็นเจ้าหน้าที่อยู่ที่อำเภอ ก็เคยเจอเด็กสาวปากจัดแบบนี้มาก่อนเหมือนกัน
ตอนนี้เขาอยากจะตายจริงๆ
ซูหวานก็รู้สึกได้ว่าบรรยากาศไม่ค่อยดี เธอมองซูโหรวโหรวแล้วพูดว่า "พูดน้อยๆ หน่อยสิ"
ซูโหรวโหรวฟังแต่พี่สาวเท่านั้น จึงรีบหุบปากทันที
หลิวชุนเจียงหันไปมองซูหวานอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะยังอยากอธิบายอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจ "ซูหวาน วันหนึ่งเธอจะต้องเสียใจ!"
ซูหวานแทบจะไม่อยากมองเขาด้วยซ้ำ "เจ้าหน้าที่ลิ่ว พูดเสร็จหรือยัง? เสร็จแล้วก็กลับไปเถอะ เรายังต้องทำงานกันอยู่"