ตอนนี้หวังฟู๋กุ้ยดูน่าสงสารมากจริงๆ
ใบหน้าของเขาหนาวจนไม่มีเลือดฝาด ริมฝีปากก็เขียวคล้ำ
ตัวเขามีบาดแผลมากมาย บนหลังมือมีแผลใหญ่ เลือดไหลออกมาแล้วแข็งตัว ดูแล้วน่าสยดสยองจริงๆ
ถึงแม้เรื่องภายในครอบครัวคนอื่นจะไม่ควรเข้าไปยุ่ง
แต่เฉินอันคิดว่าในชาติก่อน หวังฟู๋กุ้ยช่วยเหลือเขามานับครั้งไม่ถ้วน ควรช่วยก็ต้องช่วย
เขาเดินเข้าไป พูดว่า "ลุงหวัง พอแล้วเถอะ ตีต่อไปคงตายจริงๆ นะครับ!"
ตอนนี้หวังอวี้ตงหอบหายใจ เขาเหนื่อยจากการตีแล้ว เห็นได้ว่าความหนักหน่วงเมื่อกี้มากแค่ไหน
แต่เขาแค่มองเฉินอันเพียงหนึ่งครั้ง แล้วก็ยกมือขึ้น ฟาดหวังฟู๋กุ้ยอย่างแรงอีกหนึ่งแส้
เมื่อกี้หวังฟู๋กุ้ยยังร้องเสียงหลงราวกับหมูถูกเชือด แต่ตอนนี้แส้ลงไป เขาไม่มีแรงแม้แต่จะร้อง
เฉินอันเพิ่มเสียงดังขึ้น "ลุงหวัง! อย่าตีอีก!"
"ตีต่อไปเขาจะตายจริงๆ นะ!"
หวังอวี้ตงพูดอย่างโกรธจัด "เฉินอัน แกออกหัวหน้าเพื่ออะไร! เขายังไม่ใช่ชอบไปพนันกับพวกแกน่ะเหรอ! แกก็ไม่ใช่คนดีอะไร!"
เฉินอันพูดอย่างจนใจ "ผมยอมรับว่าผมเคยชอบพนันไพ่ แต่ตอนนี้ผมเลิกแล้ว ลุงหวัง ให้โอกาสพี่ฟู๋กุ้ยหน่อยไม่ได้เหรอครับ?"
หวังอวี้ตงฟังแล้วยิ่งโกรธ "แกพูดว่าโอกาส... ฉันให้โอกาสเขากี่ครั้งแล้วรู้ไหม? โอกาสอะไรกัน! ไอ้ลูกเวรนี่มันรับปากกับฉันทุกครั้งยังไง! !"