โดยทั่วไปแล้ว เสือดาวในภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือจะไม่โจมตีมนุษย์
เพราะมนุษย์ก็มีน้ำหนักเป็นร้อยกว่าจิน สำหรับเสือดาวถือเป็นเหยื่อที่หนักมาก
แต่ในป่าเก่าแก่ช่วงฤดูหนาวแบบนี้ อาหารขาดแคลนอย่างมาก
ถ้าเสือดาวหิวจัดจริง ๆ มันก็ทำได้ทุกอย่างจริง ๆ นั่นแหละ
ถึงแม้หวังฟู๋กุ้ยจะถือปืนอยู่ในมือ แต่ในปืนนั้นไม่มีกระสุนแล้ว
เขาทำได้แค่ข่มขู่เสือดาวเท่านั้น...
เขาพกกระสุนมาแค่ยี่สิบนัด ตอนเข้าป่าครั้งแรกก็ยิงไปสามนัดเพื่อลองปืน
หลังจากนั้นเขาก็ยิงมั่วไปเรื่อย ๆ พอถึงช่วงเวลาสำคัญ กระสุนกลับหมด
ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่เสือกระดาษ แสร้งทำเป็นใจเย็น
เสือดาวที่หิวโหยเห็นท่าไม่กินเส้นนี้ เดินตรงเข้าใกล้อย่างช้า ๆ
หวังฟู๋กุ้ยลูบเอวตัวเอง คิดว่าไม่มีกระสุนแล้ว ก็คงต้องใช้มีดพร้าสู้กับเสือดาว
ถ้าสามารถเชือดคอเสือดาวตัวนี้ได้ แล้วเอากลับไปที่หมู่บ้านล่ะก็ เขาจะกลายเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่
แต่พอเขาลูบเอวด้านหลัง ก็พบอย่างตกใจว่ามีดพร้าหายไป...
ที่แท้ก็เพราะเข็มขัดไม่รัดแน่น มีดพร้าหายไปตอนไหนเขาก็ไม่รู้
คราวนี้เขาตกใจจริง ๆ
เขาถือปืนลูกซองเก่า คิดว่าจะเอาปืนลูกซองเก่านี่แหละเป็นไม้เท้าใช้
เสือดาวตัวนั้นเมื่อเข้ามาใกล้ ก็ย่อตัวลงต่ำ แล้วเผยเขี้ยวสีเหลืองออกมา
พอหวังฟู๋กุ้ยเห็นเขี้ยวนั้น ก็แสดงสีหน้าสิ้นหวังออกมา
“หวังฟู๋กุ้ยเอ๊ย หวังฟู๋กุ้ย นายจะบ้าหรือไงถึงได้วิ่งมาหุบเขาคนป่าแบบนี้!”