พอเห็นกางเกงกับถุงเท้าเหม็นๆ นั้น เฉินอันแทบจะตาดำมืดไปหมด
ไม่ได้พูดเกินจริงนะ เขาไม่เคยเห็นเสื้อผ้า ถุงเท้าที่สกปรกขนาดนี้มาก่อนเลยจริงๆ
เสื้อผ้าและถุงเท้านั่นไม่เพียงแต่ดำคล้ำจากการใส่จนเลอะเทอะ ด้านบนยังมีคราบน้ำมันมันวาวสะท้อนแสงเป็นสีรุ้งอีกต่างหาก
เสื้อผ้าสีดำคล้ำ แต่กลับมีคราบน้ำมันมันวาวสะท้อนแสง ใครเห็นก็คงคิดว่าเสื้อผ้าพวกนี้แช่อยู่ในน้ำมันเบนซินมา
ญาติของบ้านตระกูลหวังซึ่งเป็นคนค้นหาชุดเสื้อผ้าพวกนี้ออกมา เธอเองก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้ารังเกียจอย่างสุดซึ้ง ใช้มือข้างหนึ่งหยิบของสองอย่างนั้นขึ้นมา อีกมือหนึ่งก็บีบจมูกเอาไว้
ไม่ใช่เรื่องแปลกที่เธอจะทำแบบนั้น เพราะถุงเท้าของหวังฟู๋กุ้ยเนี่ยนะเหม็นจริงๆ ไม่ธรรมดา
ยังไม่ทันจะยกถุงเท้ามาถึงตรงหน้าเฉินอัน เขาก็ได้กลิ่นแปลกๆ ลอยมาตามลมแล้ว
เขาทำได้แค่ปลื้มใจที่ตัวเองไม่ใช่สุนัขตำรวจ จมูกไม่ไวขนาดนั้น ไม่งั้นคงต้องทนทุกข์ทรมานแย่แน่ๆ
เฉินอันจำใจรับเสื้อผ้าและถุงเท้าเหม็นๆ นั้นมา จากนั้นก็รีบวางลงบนพื้น ให้เฮยเป่ยดมกลิ่น
บางทีอาจจะเป็นเพราะเสื้อผ้าและถุงเท้านั้นเหม็นเกินไป เฮยเป่ยดมไปสองที ขาหน้าก็อ่อนแรง ล้มลง แล้วอ้วกออกมาเลย!
เห็นแบบนี้ แม้แต่คนในบ้านตระกูลหวังเองก็อดกลั้นไว้ไม่อยู่
“ถุงเท้าของฟู๋กุ้ยเนี่ยเหม็นสุดๆ ไปเลย ถึงขนาดทำให้สุนัขตำรวจอ้วกได้เลยนะ!”
“ฟู๋กุ้ยเนี่ยมีเมียแล้วแท้ๆ ทำไมยังสกปรกได้ขนาดนี้อีกนะ ทนไม่ไหวจริงๆ!”
เฉินอันเองก็รู้สึกทนไม่ไหวเหมือนกัน เรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้าแบบนี้มันยากที่จะกลั้นหัวเราะไว้ได้จริงๆ