คนทั้งสองกินข้าวที่บ้านผู้ใหญ่บ้านด้วยกันเมื่อวานนี้ พอจะรู้จักกันบ้าง
หลิวชุนเจียงยื่นแฟ้มประวัติและหนังสือรับรองของตัวเองให้หวังเว่ยกั๋ว หวังเว่ยกั๋วประทับตราบนหนังสือรับรองก่อน แล้วก็เก็บแฟ้มประวัติของเขาใส่ไว้อย่างเรียบร้อย
“หลิว... ผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน โต๊ะทำงานของคุณอยู่ตรงนั้น ดูซิว่าขาดอะไรบ้าง แล้วบอกฉัน... ฉันจะไปเตรียมให้”
ตำแหน่งของหลิวชุนเจียงคือรองเลขาธิการประจำหมู่บ้านและผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้าน
ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเลขาธิการและผู้ใหญ่บ้านต่างก็ถูกหวังอวี้ตงครองตำแหน่งรวมอยู่แล้ว
แต่ตำแหน่งของหลิวชุนเจียงก็ถือว่าเป็นรองหัวหน้าหมู่บ้านเลยทีเดียว
หลิวชุนเจียงเดินอย่างหมดเรี่ยวแรงไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
หวังเว่ยกั๋วยิ่งดูถูกเขาเข้าไปอีก
แต่ดูถูกในใจก็แค่ดูถูกในใจ หวังเว่ยกั๋วไม่ใช่คนโง่ จะไม่ไปก่อเรื่องกับหลิวชุนเจียงเองแน่นอน
หลิวชุนเจียงเป็นถึงข้าราชการที่ถูกส่งลงมาจากที่อำเภอมาฝึกงานที่หมู่บ้านธงแดง ต่อไปภายภาคหน้าก็อาจจะได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้น
เขาหวังเว่ยกั๋วไม่จำเป็นต้องไปทำให้ใครขุ่นเคือง ได้ก็แค่ทำเป็นไม่เห็นไม่รู้ไปเท่านั้น
หวังเว่ยกั๋วก็ไม่อยากยุ่งกับเขาแล้ว เตรียมจะไปอีกห้องประชุมหนึ่ง เพื่อดูพวกผู้หญิงในหมู่บ้านทำงานฝีมือกันเป็นอย่างไรบ้าง
หน้าหนาวทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ไม่มีงานไร่ให้ทำ
ก็ได้แต่ทำงานฝีมือเพื่อแลกแต้มแรงงานมาช่วยจุนเจือครอบครัว
เขากำลังจะออกจากประตู ไม่คิดว่าหลิวชุนเจียงจะเอ่ยขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว: “หัวหน้าหวัง เดี๋ยวก่อน ผมมีเรื่องในใจที่อึดอัดมาก อยากถามคุณหน่อย”