เมื่อแสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องทั่วหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้
ชาวบ้านก็ทยอยตื่นกันขึ้นมา หลายคนต่างบอกต่อ ๆ กันไปว่าจะไปดูความวุ่นวายที่คณะกรรมการหมู่บ้าน
ไม่นานนัก คนครึ่งหมู่บ้านก็รู้ว่าเมื่อคืนล่าหมูป่าตัวใหญ่ได้เป็นร้อยจิน
ทุกคนล้อมรอบหมูป่าตัวใหญ่ พูดกันไปคนละปากคนละเสียง
“หมูป่าตัวนี้ดีนักแหละ นำไปทำกับข้าวคงหอมมาก ฉันเห็นว่าอย่าปล่อยให้เสียของเลย เอาไปทำเมนูหมูฆ่าไก่แจกกันดีกว่า!”
“บ้านฉันไม่เคยกินเนื้อมาหลายเดือนแล้ว ถ้าได้กินเมนูหมูฆ่าไก่สักมื้อคงฟินสุด ๆ!”
แค่ได้มองหมูป่าตัวใหญ่ ก็มีบางคนตาเป็นประกาย
ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขา เพราะยุคหกสิบของวัสดุหายากเหลือเกิน
ชาวบ้านทั่วไปก็ขาดสารอาหาร โดยเฉพาะโปรตีนจากสัตว์
มีโอกาสกินเนื้อทั้งทีทุกคนก็ต้องน้ำลายไหล
มีคนอยากกินเนื้อ ก็ต้องมีคนไม่เห็นด้วย
มีคนพูดว่า “ข้าว่าหมูตัวนี้แจกไม่ทั่วถึงคนในหมู่บ้านหรอก เอาไปขายที่อำเภอแลกข้าวดีกว่า ปีนี้ทุกบ้านก็ลำบาก แลกข้าวฟ่าง ข้าวโพดมา ต่างคนต่างได้กินปีใหม่กัน”
“แลกข้าวอะไรกันเล่า กินหมูฆ่าไก่ก่อนเถอะ!”
“อะไรหมูฆ่าไก่ หมูป่าตัวนี้มีกลิ่นคาว เอาไปแลกข้าวดีกว่า ไม่งั้นหมู่บ้านธงแดงของเราอาจมีคนอดตาย แกรู้ไหมว่าหน้าหนาวนี้มันทรมานแค่ไหน?”
ดูท่าทั้งสองฝ่ายจะทะเลาะกันใหญ่