ตอนที่ 31 ฝ่าบาท ท่านอยากให้ข้าตายจริงหรือ?
“อะไรนะ? สามคน…สังหารคนสามพัน?”
แม้หวังต้าเหนียนจะผ่านสมรภูมิมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก!
เย่ฝานยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เจ้ากลัวแล้วหรือ?”
หวังต้าเหนียนส่ายหน้า “ท่านอ๋อง ข้าไม่กลัวตาย! แต่…”
“หรือเจ้าไม่เชื่อใจข้า?”
“รองแม่ทัพซ้ายขวา ตามข้ามา!”
หวังต้าเหนียนตวาดเสียงต่ำ!
เขาพารองแม่ทัพทั้งสองนาย สะพายซองกระสุนเต็มตัว มุ่งหน้าไปยังทหารม้าดำสามพันนาย
ภายในค่ายทหารม้าดำ แม่ทัพวัยกลางคนเพิ่งเขียนจดหมายลับเสร็จ ก็สอดมันลงในกระบอกไม้ไผ่ที่ขาอินทรีย์มารตัวหนึ่ง แล้วปล่อยมันบินขึ้นฟ้าทันที
ตวนชาง!
แม่ทัพซ้ายแห่งทหารม้าดำ!
รองแม่ทัพคนหนึ่งที่อยู่ข้างกายยิ้มอย่างมีเลศนัย “ท่านแม่ทัพ ดูท่าอ๋องเจิ้นเป่ยคงตกที่นั่งลำบากแล้ว!”
“ทหารม้าดำสามพันนายของเราติดตามเขาอยู่ เขาหนีก็หนีไม่พ้น ทำได้เพียงกัดฟันไปช่วยเสิ่นมู่หรง!”
ตวนชางหัวเราะเยาะ “ไอ้ขยะเสเพลไร้ค่า หากไม่มีเสิ่นมู่หรงคอยหนุนหลัง มันจะนับเป็นตัวอะไรได้?”
“พี่เขยข้าโจวไท่ ถูกมันตีจนตายอยู่หน้าประตูวัง!”
“พี่สาวข้าบ่นทุกวันให้ข้าแก้แค้น! ถ้าไอ้ขยะนี่กล้าคิดหนีแม้แต่นิดเดียว ข้าจะสับมันให้เละเป็นเนื้อบด!”
“ขอรับ!”
แววสังหารวาบผ่านดวงตาของรองแม่ทัพทั้งสอง!
ทันใดนั้น ทหารยามคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน “ท่านแม่ทัพ หวังต้าเหนียนพารองแม่ทัพสองนายมาถึงนอกค่ายแล้ว!”
“มันมาทำอะไร?”
ตวนชางขมวดคิ้ว
รองแม่ทัพคนหนึ่งหัวเราะ “ท่านแม่ทัพ หรือมันจะมาขอร้องให้ไว้ชีวิต?”