บทที่ 32 ฝันร้าย!
ขณะที่เสิ่นมู่หรงมองไปทางหลงตูแห่งต้าเซี่ย!
ลึกเข้าไปในวังหลวงต้าเซี่ย จักรพรรดิหลี่ฝูหยวนนอนพลิกตัวไปมา หลับไม่ลง ทรมานอยู่จนถึงเที่ยงคืน กว่าจะผล็อยหลับไปได้!
ครืน!
เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องเหนือหลงตูแห่งต้าเซี่ย!
“อ๊า! มีมือสังหาร!”
หลี่ฝูหยวนร้องตกใจ แล้วลุกพรวดขึ้นจากแท่นบรรทมมังกร
“ฝ่าบาท!”
ทหารม้าดำในชุดเกราะดำหลายสิบนายพุ่งกรูเข้ามา คุกเข่าล้อมรอบแท่นบรรทมมังกร
บนระเบียงและหลังคานอกตำหนักบรรทมยังมีทหารม้าดำรวมตัวกันหลายร้อยนาย นายกองเวรยามคุกเข่ากราบทูลว่า “ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย เป็นเพียงเสียงฟ้าร้อง ไม่มีมือสังหารพ่ะย่ะค่ะ บางทีฝ่าบาทอาจทรงฝันร้ายพ่ะย่ะค่ะ!”
“ฝันร้าย?”
หัวใจของหลี่ฝูหยวนเต้นกระหน่ำ!
ซ่า! ฝนด้านนอกเทลงมาราวฟ้ารั่ว สายฟ้าแลบแปลบปลาบพร้อมเสียงฟ้าร้อง
แสงสายฟ้าสาดให้ใบหน้าของหลี่ฝูหยวนซีดเผือด!
“เฉินหู่ เราถามเจ้า เย่ฝานเดินทางไปถึงไหนแล้ว?”
เมื่อครู่หลี่ฝูหยวนฝันว่าเย่ฝานถือกระบี่วิเศษ แทงทะลุอกของเขาแล้วสังหารเขาบนแท่นมังกร
ทุกอย่างในความฝันชัดเจนเหมือนจริงเหลือเกิน!
แม้แต่ตอนนี้หลี่ฝูหยวนก็ยังรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ ตรงหัวใจ!
แม่ทัพทหารม้าดำเฉินหู่ทูลตอบว่า “ทูลฝ่าบาท ขาดข่าวไปสองชั่วยามแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“ว่าอย่างไรนะ?”
สีหน้าของหลี่ฝูหยวนพลันเคร่งขรึม “ทหารม้าดำต้องส่งข่าวกลับมายืนยันตำแหน่งทุกชั่วยาม ครั้งละสี่หน!”
“เหตุใดขาดข่าวไปสองชั่วยามแล้ว ยังไม่มาทูลเรา?”
เฉินหู่คุกเข่าอยู่บนพื้น รีบทูลว่า “ฝ่าบาท! กระหม่อมเห็นว่าพระองค์ทรงบรรทมไม่หลับ จึงไม่กล้ารบกวนพ่ะย่ะค่ะ!”
“อีกอย่าง ทหารม้าดำสามพันนายที่ตวนชางนำทัพไป ล้วนเป็นยอดฝีมือในหมู่ยอดฝีมือ ส่วนเย่ฝานมีเพียงคนชรา คนอ่อนแอ และคนบาดเจ็บแปดร้อยคน! ต่อให้ล้วนเป็นทหารเก่าที่รอดมาจากกองศพ ก็ไม่มีทางเป็นคู่มือของทหารม้าดำที่ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วนได้แน่นอน!”