บทที่ 18 ฝ่าบาททรงปรารถนานักหรือ ว่าอ๋องเจิ้นเป่ยจะก่อกบฏ?
เพียะ!
เย่ฝานตบหลิวเฉิงเอินฉาดหนึ่ง ทำเอาขันทีที่ติดตามมาด้วยตกใจจนพากันคุกเข่าลงกับพื้น
แต่ละคนตกใจจนแทบหายใจไม่ออก!
“ข้ารับใช้สารเลว! นี่มันน้ำเสียงอะไรกัน?”
“เจ้ากล้ามาซักถามข้าว่าเหตุใดถึงหย่าหลี่โยวรั่วหรือ? แม้แต่ฝ่าบาทยังไม่ทรงตำหนิข้า แล้วเจ้ามาเห่าอะไรอยู่ตรงนี้?”
เย่ฝานตวาดลั่น “คุกเข่าลงให้ข้า!”
ซูหนิงซวงในรถม้าอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!
‘สวรรค์! ขันทีใหญ่ที่อยู่ข้างกายฮ่องเต้ต้าเซี่ย เขากล้าตบก็ตบเลยหรือ?’
หลิวเฉิงเอินจ้องเย่ฝานเขม็ง ลูกตาแทบถลน หมัดที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อกำแน่น ร่างกายสั่นเทา แทบจะสะกดความโกรธในใจไว้ไม่อยู่
ภายใต้สายตาตกตะลึงของซูหนิงซวง
หลิวเฉิงเอินค่อย ๆ คุกเข่าลง “ท่านอ๋อง เป็นข้าน้อยที่พูดมากไป”
“ฝ่าบาททรงเชิญท่านเข้าวัง อย่าให้เสียเวลาเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เย่ฝานเดินไปยังรถประทับในวัง หมอกน้อยคนหนึ่งยกที่วางเท้ามาให้ แต่เย่ฝานกลับเตะมันกระเด็นไป
“หลิวเฉิงเอิน คลานเข้ามา ข้าขึ้นรถลำบากอยู่หน่อย เจ้ารู้ว่าควรทำอย่างไรสินะ?”
“ท่านอ๋อง!”
หลิวเฉิงเอินกัดฟัน
จ้องพื้นเขม็ง!
ดวงตาแดงก่ำ เสียงแหบพร่าตอบว่า “ขอท่านอ๋องโปรดเมตตาด้วย ข้าน้อยเป็นคนรับใช้ฝ่าบาท หากท่านทำให้ข้าอัปยศเช่นนี้ ก็เท่ากับตบพระพักตร์ฝ่าบาท!”
เย่ฝานหัวเราะอย่างขบขัน “อัปยศเจ้างั้นหรือ? ไม่ ไม่ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”
“ในสายตาฝ่าบาท เจ้าอย่างมากก็เป็นได้แค่สุนัขตัวหนึ่ง ส่วนข้าคืออ๋องขนาบข้างด้วยอักษรเดียวที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง!”
“อะไร? ข้าถึงกับสั่งสุนัขที่ฝ่าบาททรงเลี้ยงไว้ไม่ได้แล้วหรือ?”