บทที่ 19 น้องชาย อากาศหนาวแล้ว พี่สาวจะเพิ่มเสื้อคลุมสีเหลืองให้เจ้า!
หลี่ฝูหยวนยืนนิ่งอึ้งไปนานถึงสิบลมหายใจ สมองอื้ออึง แต่ก็ครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
‘เสิ่นมู่หรงถูกกระบี่แทงทะลุหัวใจ เหตุใดจึงไม่ตาย? หรือว่าเจ้าสำนักเจิ้นเป่ยไม่ได้มีเพียงอู่หวงคอยคุ้มครอง ยังมีฮ่องเต้แห่งวิชาแพทย์อีกคนด้วย?’
“ฝ่าบาท!”
หลิวเฉิงเอินเอ่ยเสียงเบา พร้อมถ่ายทอดเสียงด้วยพลังปราบใน
หลี่ฝูหยวนจึงได้สติ สายตาจับจ้องไปยังมือของเสิ่นมู่หรง
ห่อผ้าหลายห่อชุ่มโชกไปด้วยเลือด เขาสังหรณ์ใจไม่ดีขึ้นมาทันที!
“แม่ทัพใหญ่ ในมือเจ้าคือสิ่งใด?”
ฟึ่บ!
สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปยังมือของเสิ่นมู่หรง!
เสิ่นมู่หรงยิ้มบาง ๆ “อ้อ สิ่งนี้หรือ หัวคน”
ดวงตาของทุกคนหดเกร็ง ต่างมองหน้ากันไปมา
หลี่ฝูหยวนถามว่า “หัวของผู้ใด?”
เสิ่นมู่หรงตอบว่า
“แม่ทัพลี่เฟิง หลี่หู่”
“แม่ทัพเฟิ่นเวย เชียนซานเชียน”
“แม่ทัพหู่เวย หยางจื่อหรง”
“แม่ทัพจื๋อจิน ซ่งเวย”
“ข้าสั่งให้พวกเขาประจำการรักษาแดนเหนือ แต่พวกเขากลับขัดคำสั่งทหาร ลอบกลับเมืองหลวงโดยพลการ!”
“ครึ่งชั่วยามก่อน ข้าสังหารทั้งสี่คนที่นอกหลงตูห่างออกไปสามสิบลี้ จึงนำมาให้ฝ่าบาททอดพระเนตรด้วยพระองค์เอง!”
เสิ่นมู่หรงสะบัดห่อผ้าในมือ หัวทั้งสี่ที่ชุ่มเลือดกลิ้งไปกลางโถงจินหลวน เป็นศีรษะของหลี่หู่ เชียนซานเชียน หยางจื่อหรง และซ่งเวยอย่างไม่ผิดแน่!
แม้แต่เย่ฝานก็ยังตกใจ
สายตาที่เขามองประธานแปดเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอื่น หวังกั๋วจงและเสนาบดีทั้งหกกระทรวง รวมถึงขุนนางฝ่ายพลเรือน ต่างไม่กล้าเงยหน้า แต่ละคนหายใจหอบถี่ ตกใจจนหัวใจแทบระเบิด
สายตาตื่นตะลึงของนาหลันเฟิงอวิ๋นเหลือบมองใบหน้าของเสิ่นมู่หรงและหลี่ฝูหยวนสลับกันไปมา
อ๋องตงเจียง อ๋องหนานหลิง และอ๋องซีโปต่างถอยกรูดไปหลายก้าว ทั้งสามตกใจกลัวเข้าให้จริง ๆ! เสิ่นมู่หรงกล้าสังหารแม่ทัพทั้งสี่ ทั้งยังนำหัวมาไว้กลางโถงจินหลวน ย่อมต้องกล้าสังหารพวกเขาด้วยแน่!