ตอนที่ 17 สายลับของพี่สาวคนที่สิบ!
ทั้งสถานที่เงียบกริบ!
ทุกคนจ้องเย่ฝานด้วยความตกตะลึง นี่มันคำพูดบ้าบออะไร?
“หา?”
เลิงจินชิวมึนงง
ซูหนิงซวงกัดริมฝีปากแดงแน่น ดวงตาคู่งามชุ่มฉ่ำราวกับจะหยดน้ำ นางชักมีดสั้นจากเอว จ่อคอตนเอง “ท่านอ๋อง อย่าบีบคั้นข้า!”
ประกอบกับสีหน้าแสนเศร้า ราวกับกำลังจะร้องไห้ ชวนให้ผู้คนเวทนาสงสาร
เหล่าคุณชายเจ้าสำราญนับไม่ถ้วนใจแทบสลาย ต่างกัดฟันมองเย่ฝานด้วยความแค้น อยากจะพุ่งเข้าไปฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ!
“นายท่าน นางกำลังใช้วิชาเสน่ห์!”
เสียงของกระถางปฐมสรรพสิ่งดังขึ้นในห้วงความคิด
สีหน้าเย่ฝานพลันเคร่งขรึม!
สมแล้วที่ไม่ใช่หญิงธรรมดา!
หลินเสียวตะโกนจากระเบียงชั้นสองว่า “เย่ฝาน อย่าคิดว่าเพิ่งหย่าขาดจากหลี่โยวรั่วแล้วจะมาแตะต้องแม่นางหนิงซวงได้!”
เย่ฝานเงยหน้ามอง
หลินเสียว หยวนจื่อเสวน และโจวหยวนหลี่ ทั้งสามกำลังมองลงมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา!
“หักขาพวกมันทั้งสาม แล้วโยนออกไป!”
เย่ฝานสั่งโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“อะไรนะ? เจ้ากล้าหรือ!”
สีหน้าของทั้งสามเปลี่ยนไป
ทหารองครักษ์หลายสิบนายกรูกันเข้ามา!
“ขวางพวกมันไว้!”
หลินเสียวตะโกนลั่น แต่ผู้ติดตามข้างกายไม่ใช่คู่มือของทหารองครักษ์ ต่างถูกซ้อมจนร้องโหยหวน!
ทั้งสามถูกจับกุมไว้แล้ว ยังไม่รู้จักที่ตาย พากันคำรามว่า “เย่ฝาน พวกเราคือซื่อจื่อ เจ้ากล้า...”
ฝักดาบในมือฟาดลงมา เสียงกระดูกหักดังกร๊อบ ๆ หลายครั้ง เหลือเพียงเสียงร้องโหยหวนของหลินเสียวกับพวกอีกสองคน
พวกเขาถูกโยนออกจากหวนฮวาโหลวชั้นสอง ตกลงกระแทกถนนด้านนอกอย่างน่าอนาถ!
“ซี้ด!”
เหล่าคุณชายในหวนฮวาโหลวตกใจจนเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“เจ้าอยากฆ่าตัวตายก็เชิญ!”
“ข้าจะให้คนของข้านำศพเจ้ากลับไป!” เย่ฝานพูดกับซูหนิงซวงจบก็หันหลังเดินออกจากหวนฮวาโหลว แล้วขึ้นรถม้า