บทที่ 42 สำนักถังเหมินเกิดเหตุพลิกผัน!
ต้าเซี่ย หลงตู ห่างจากตัวเมืองห้าสิบลี้
ภายในป่าทึบแห่งหนึ่ง
“รายงาน! ท่านองค์ชาย! อ๋องตงเจียง หลินไป่ชวนก่อกบฏ ญาติพี่น้องที่ติดตามไปกว่าสี่ร้อยคนถูกประหารจนสิ้นแล้ว!”
“อัครมหาเสนาบดีหวังกั๋วจง พร้อมขุนนางตั้งแต่ขั้นห้าขึ้นไปอีกสองร้อยสามสิบเอ็ดคน ถูกประหารล้างสามตระกูล!”
“อ๋องซีโปและอ๋องหนานหลิงถูกลดขั้นลงสามขั้น! ส่งกลับไปยังเขตศักดินาและกักบริเวณตลอดชีวิต!”
“องค์รัชทายาทหลี่เฉิงเฉียนดื่มยาพิษฆ่าตัวตายไปเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน! ก่อนตายได้วางเพลิงเผาตำหนักองค์รัชทายาท ทั้งยังลงมือสังหารลูก ๆ ของตนเองกว่าสิบคน!”
“พรุ่งนี้เช้า หลี่โยวรั่วจะขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดินีองค์แรกของต้าเซี่ย……” ชายชราคนหนึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วง เขาวิ่งสุดฝีเท้าห้าสิบลี้กว่าจะนำข่าวกลับมาได้
ไม่ไกลนัก มีร่างบอบบางร่างหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น ข้างกายมีหญิงใบ้สองคนคอยปรนนิบัติ!
ผู้นั้นก็คือหลี่โหยวหราน!
“ฮ่าฮ่าฮ่า……เย่ฝาน ช่างมีฝีมือยิ่งนัก เจ้าชนะแล้ว!” หลี่โหยวหรานหัวเราะ ทว่าน้ำเสียงกลับเจือความเศร้าสร้อย
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเข็นรถเข็นอีกคันออกมาจากเงามืดเบื้องหลัง!
“รัชทายาทองค์ที่หก ท่านจะยอมแพ้แค่นี้หรือ?”
คนทั้งสองคือถังเวยหลงกับถังชีพ่อลูก!
“อาวุธในมือเย่ฝาน แม้แต่อู่หวังยังต้านไม่อยู่!”
“คนแปดร้อยคนในมือเขา ใช้แทนอู่หวังได้ถึงแปดร้อยคน! เจ้าคิดว่าข้ายังมีโอกาสชนะเขาอีกหรือ?” หลี่โหยวหรานหันกลับมามองถังเวยหลงอย่างเย็นชา
ถังเวยหลงส่ายหน้าอย่างขบขัน ก่อนสั่งให้คนนำกล่องไม้ดำมา
เมื่อเปิดออก ก็เห็นบาร์เรตต์กระบอกที่ถังเมียวอีเคยใช้วางอยู่ข้างใน!
หลังถังเมียวอีถูกจับ บาร์เรตต์ก็ตกไปอยู่ในมือถังเวยหลง!
“ขอเวลาให้ข้า ข้าก็สร้างอาวุธเช่นนี้ขึ้นมาได้เหมือนกัน!”
สีหน้าหลี่โหยวหรานบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง “เย่ฝาน เจ้ารอข้าไว้เถอะ! ทุกสิ่งที่เป็นของข้า ข้าจะชิงกลับมาด้วยมือของข้าเองให้ได้!”
……
เย่ฝานกลับมายังเจ้าสำนักเจิ้นเป่ย