บทที่ 43 พิโรธจนเลือดขึ้นหน้า!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ถังเมียวอีก็ตกใจจนใบหน้างามซีดเผือด!
“ข้าจะกลับไปกับพวกเจ้า!”
นางทำอะไรไม่ถูก มือเท้าสั่นเทาไปหมด!
ปู่ของนาง ถังซิ่วหรง มีความสำคัญในใจนางยิ่งกว่าชีวิตของตนเอง!
ขอเพียงช่วยปู่ได้ ต่อให้รู้ดีว่าการกลับไปยังสำนักใหญ่ถังเหมินมีแต่ความตายไร้ทางรอด ถังเมียวอีก็ยังต้องกลับไป!
เย่ฝานกล่าวว่า “ข้าจะไปกับเจ้า!”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง!
หลี่โยวรั่วในชุดขันทีเดินออกมาจากหลังฉากกั้น นางได้ยินทุกอย่างตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว จึงรีบเกลี้ยกล่อมว่า “เย่ฝาน สำนักใหญ่ถังเหมินอยู่ที่หลงตู ราชวงศ์ต้าโจว!”
“เจ้าเป็นอ๋องเจิ้นเป่ยแห่งต้าเซี่ย หากบุ่มบ่ามเข้าไปในแคว้นอื่น เกรงว่าจะก่อให้เกิดความขัดแย้งโดยไม่จำเป็น!”
เย่ฝานหัวเราะ “หลี่โยวรั่ว เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือ?”
“เจ้ายังอยากเป็นจักรพรรดินีต่อไปหรือไม่? ถ้าไม่อยากเป็น ยังมีคนอีกมากอยากเป็นแทน!”
ทั่วทั้งสถานที่เงียบกริบ!
ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จ้องเย่ฝานอย่างหวาดผวา!
ดวงตางามของหลี่โยวรั่วหดลง นางก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว “ไม่กล้า...”
เซียวหยาเฟยรีบก้าวออกมา “น้องชาย! ไม่ได้นะ!”
“เจ้าออกจากเขตแดนต้าเซี่ยไม่ได้! จะเกิดเรื่องเอาได้!”
นางคว้าแขนเย่ฝานไว้แน่น ดวงตางามมีแวววิงวอน!
เย่ฝานกล่าวอย่างจริงจังว่า “พี่หยาเฟย ถังเมียวอีสำคัญกับข้ามาก!”
“ข้าขาดนางไม่ได้!”
“หา?”
ถ้อยคำที่แทบจะเป็นการสารภาพรักทำให้เซียวหยาเฟยงุนงง!
หลี่โยวรั่วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หรี่ดวงตางามลง ใบหน้างามเต็มไปด้วยความผิดหวังที่ยากจะปิดบัง!