บทที่ 41 ใครบอกว่าสตรีขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิไม่ได้?
คำพูดนี้ดังออกไป!
ทั่วทั้งสถานที่เงียบงัน!
เหล่าคนที่เมื่อครู่ตะโกนเรียกร้องให้หลี่เฉิงเฉียนขึ้นครองราชย์ ต่างอ้าปากค้าง จ้องเย่ฝานด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!
เหล่าขุนนางบุ๋นและบู๊ที่เหลือก็ไม่กล้าพูด ได้แต่คุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มหน้าลงต่ำ!
ดวงตาของหลี่เฉิงเฉียนหดแคบ จ้องเย่ฝานเขม็ง ลูกตาแทบมีเลือดหยดออกมา “เย่ฝาน เจ้า...คิดจะก่อกบฏด้วยหรือ?”
“อ๋องตงเจียงก่อกบฏ! เจ้ายกทัพกลับเมืองหลวงมาปราบกบฏ นับเป็นความดีความชอบใหญ่หลวง!”
“แต่เสด็จพ่อเสด็จสวรรคาลัยแล้ว! เจ้าขัดขวางข้าขึ้นครองราชย์ ต่างอะไรกับอ๋องตงเจียง? ราษฎรต้าเซี่ยต่างจับตามองอยู่ อย่าทำลายชื่อเสียงชั่วชีวิตของอ๋องเจิ้นเป่ย เย่เจิงหรง ผู้เป็นบิดาเลย!”
สิ้นคำพูด!
ทั่วทั้งสถานที่เงียบงัน!
หลี่เฉิงเฉียนยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรม!
นาหลันเฟิงอวิ๋นเสียงแหบพร่า จ้องเย่ฝานแล้วกล่าวว่า “เย่ฝาน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม! หากเจ้ากระทำการฝืนทำนองคลองธรรม เย่เจิงหรงมองลงมาจากสวรรค์ก็คงไม่ยินดี!”
เย่ฝานกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “ผู้สืบสายเลือดตระกูลหลี่ ยังครองราชย์ต่อไปได้”
“แต่หลี่เฉิงเฉียนไม่ได้!”
เมื่อได้ยินคำนี้!
หลี่เฉิงเฉียนหัวเราะ “เย่ฝาน โอรสองค์อื่นของเสด็จพ่อถูกหลินไป่ชวนสังหารหมดแล้ว!”
“องค์ชายหก หลี่โหยวหราน ฉวยโอกาสหลบหนีออกจากวังหลวงตอนเกิดความวุ่นวาย บัดนี้หายสาบสูญไปแล้ว!”