บทที่ 9 ใหญ่เก้า!
“หา? ประธานแปด เหตุใดถึงถามเช่นนี้?”
เย่ฝานจ้องเสิ่นมู่หรง
สายตาทั้งสี่สบประสาน!
เสิ่นมู่หรงมีสีหน้าเคร่งขรึม “หากเสี่ยวฝานไม่มีใจชิงใต้หล้า พวกเราพี่น้องก็จะเฝ้ารักษาชายแดน พิทักษ์ต้าเซี่ย เป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่เบื้องหลังเจ้า!”
“แต่หากเสี่ยวฝานปรารถนาครองใต้หล้า พวกเราพี่น้องก็จะเป็นกระบี่ที่คมกริบที่สุดในมือเจ้า กวาดล้างอุปสรรคทั้งปวงให้เจ้า!”
เย่ฝานรู้สึกซาบซึ้งใจ
มิน่าเล่า ชาติก่อนตนจึงใช้ชีวิตเป็นคุณชายเสเพลได้นานกว่ายี่สิบปี ที่แท้พี่สาวทั้งสิบคนต่างแบกรับภาระเพื่อให้เขาก้าวเดินไปข้างหน้า!
หากไม่ใช่เพราะจดหมายลับเรื่องกบฏที่ฉินเฟิงปลอมขึ้นมา ประธานแปดคงไม่ถูกยึดอำนาจทหาร และคงไม่ต้องตายอย่างอนาถ!
“ประธานแปด ท่านดีกับข้าเหลือเกิน!”
เย่ฝานถอนหายใจยาว “น่าเสียดายที่ท่านเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของข้า ไม่เช่นนั้น ข้าคงอยากแต่งท่านเข้าบ้านเสียจริง!”
“ตอนนี้ข้าโตแล้ว ต่อไปให้ข้าคุ้มครองท่านเอง!”
“โอ้? ฮุฮุ~”
แววตางามของเสิ่นมู่หรงวูบไหวด้วยความหวั่นไหว “พูดแล้วต้องรักษาคำ!”
เย่ฝานคิดว่าเสิ่นมู่หรงพูดถึงเรื่องที่เขาจะคุ้มครองนาง จึงตบอกตนเอง “วางใจเถอะ ข้ามีสูตรโกง!”
เสิ่นมู่หรงทำสีหน้าฉงน “เสี่ยวฝาน เจ้าพูดอะไรน่ะ เหตุใดข้าฟังไม่เข้าใจเลย?”
“ไม่มีอะไร”
เย่ฝานยิ้มพลางส่ายหน้า “แต่ข้าไม่อยากเป็นฮ่องเต้จริง ๆ”
เสิ่นมู่หรงมองเขา “โอ้? อำนาจที่อยู่เหนือคนนับหมื่น แต่รองเพียงคนเดียว เจ้าไม่ต้องการหรือ?”
เย่ฝานยักไหล่ “เป็นฮ่องเต้เหนื่อยจะตายไป ทั้งชีวิตต้องถูกกักอยู่ในเขตพระราชฐาน”