บทที่ 10 เครื่องเสมอกันแห่งสรรพชีวิต!
“ประธานแปด!”
เย่ฝานคำรามด้วยความโกรธ ดวงตาพลันแดงก่ำจนเส้นเลือดฝอยปรากฏ!
เลือดลมในกายแทบลุกเป็นไฟ “เจ้าต้องตาย!”
เขาชักกระบี่ของเย่เจิงหรงจากแท่นบูชาด้านหลัง พลังปราบในทั้งหมดระเบิดออกมา ฟันเข้าใส่ศีรษะของชายชุดดำ!
“หืม? เจ้าฝึกยุทธ์ได้แล้วหรือ?”
เสียงของชายชราผู้หนึ่งดังขึ้นด้วยความประหลาดใจ
จากนั้นเขาก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะเยาะ “แล้วอย่างไรเล่า? วันนี้เจ้าต้องตายอย่างแน่นอน!”
เขายกมือขึ้นคว้าครั้งหนึ่ง!
พลังมหาศาลพุ่งเข้ามา ร่างของเย่ฝานลอยไปโดยไม่อาจควบคุม ลำคอตกอยู่ในมือของชายชราผู้คลุมหน้า!
มือของอีกฝ่ายบีบคอเขาไว้แน่น!
ดวงตาอันชราภาพฉายแววเย้ยหยัน “เจ้าตายได้แล้ว!”
เขากำลังจะบีบคอเย่ฝานให้แหลก ทว่ากลับมีพลังสายหนึ่งขัดขวางเอาไว้!
วินาทีถัดมา รูม่านตาของชายชราหดเล็กลงอย่างฉับพลัน สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
“เป็นไปได้อย่างไร!”
น้ำเสียงของชายชราสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก!
พลังในร่างของเขากำลังหายไปอย่างรวดเร็ว! ระดับพลังยุทธ์ก็ร่วงลงตามไปด้วย!
เพียงไม่กี่ลมหายใจ เขาก็ร่วงจากอู่หวงขั้นสองลงมาเป็นอู่หวังขั้นเก้า ตกลงมาถึงขอบเขตใหญ่ทั้งระดับ!
“ไอ้หนู เจ้าทำอะไรข้า!”
ชายชรากรีดร้อง
เขาเตะเข้าที่อกของเย่ฝาน ชักกระบี่ออกมาแล้วถอยหนีด้วยความหวาดผวา!
“ลูก!”
เมื่อเสิ่นหงเห็นภาพตรงหน้า ก็ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ก่อนพุ่งเข้ามาราวกับคนเสียสติ
“คุณหนูแปด!”
หวังต้าเหนียนคำรามเสียงต่ำ เหล่าทหารเกราะในจวนกงเจวียนต่างพากันกรูเข้ามา ถือหน้าไม้ล้อมโถงใหญ่ไว้ ลูกธนูหน้าไม้พุ่งแหวกอากาศเข้ามา ชายชราหันกลับไปฟันปราณกระบี่ออกมาสายหนึ่ง ก่อนร่างจะวูบไหวทะยานขึ้นฟ้าไป
โลหิตย้อมอกของเสิ่นมู่หรงจนแดงฉาน!