ตอนที่ 8 พี่แปด เสิ่นมู่หรง!
เย่ฝานประหลาดใจไม่น้อย เขาไม่คิดว่าเสิ่นมู่หรงจะลงมือจริง ๆ
“ข้าตบเจ้าแทนฝ่าบาท!”
เสิ่นมู่หรงจ้องหลี่เฉิงเฉียน พลางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “ต้าเซี่ยของเราสถาปนาขึ้นบนหลัก ‘เซี่ยวอู่’ ฝ่าบาทเคยตรัสไว้ว่า จะปกครองใต้หล้าร่วมกับอ๋องเจิ้นเป่ย! ต่อให้ถอยไปหมื่นก้าว เย่ฝานก็คืออ๋องเจิ้นเป่ย อ๋องขนาบข้างด้วยอักษรเดียว!”
“ถึงเจ้าเป็นองค์รัชทายาท ฐานะก็ยังต่ำกว่าอ๋องเจิ้นเป่ยอยู่ครึ่งขั้น!”
“ฝ่าบาทยังไม่ทันลงโทษ เจ้าก็รีบร้อนสั่งให้อ๋องเจิ้นเป่ยคุกเข่าเสียแล้ว!”
“ยังคิดจะกำจัดตระกูลอ๋องเจิ้นเป่ยให้สิ้นซากอีกหรือ?”
“เจ้าทำตัวไร้สัมมาคารวะ พูดกับอ๋องเจิ้นเป่ยเช่นนี้ ข้าตบหน้าเจ้าแค่ฉาดเดียวยังนับว่าเบาไป! ต่อให้ฝ่าบาทปลดเจ้า ก็สมเหตุสมผล ถูกต้องตามหลักการและชอบด้วยกฎหมาย!”
เสิ่นมู่หรงเงยหน้าขึ้น มองไปยังฮ่องเต้ต้าเซี่ย
“ฝ่าบาท หม่อมฉันพูดถูกหรือไม่?”
สิ้นคำ ใบหน้าของหลี่เฉิงเฉียนก็ซีดเผือดราวกับดิน เขากัดฟันแน่นจนพูดไม่ออกสักคำ!
ทุกคนต่างก้มหน้าลง แม้แต่หวังกั๋วจงกับนาหลันเฟิงอวิ๋นก็ไม่กล้าเงยหน้ามองสีหน้าของหลี่ฝูหยวน
ในใจต่างสูดลมหายใจเย็นเยียบ ‘สวรรค์! พี่น้องแห่งเจ้าสำนักเจิ้นเป่ยคู่นี้ ช่างดุดันขึ้นทุกที!’
ผ่านไปครู่หนึ่ง
หลี่ฝูหยวนเอ่ยขึ้นอย่างไร้อารมณ์ “แม่ทัพเสิ่นพูดถูกแล้ว เฉิงเฉียน ยังไม่รีบขอขมาต่ออ๋องเจิ้นเป่ยอีก!”
หลี่เฉิงเฉียนกัดฟัน หันไปกล่าวกับเย่ฝานว่า “อ๋องเจิ้นเป่ยโปรดอภัย เมื่อครู่ข้าพูดผิดไป!”
“ฝ่าบาท!”
แต่เสิ่นมู่หรงไม่คิดจะปล่อยหลี่เฉิงเฉียนไปง่าย ๆ นางมองหลี่ฝูหยวนแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท! หม่อมฉันขอเสนอให้ปลดหลี่เฉิงเฉียนจากตำแหน่งองค์รัชทายาท!”
ทั่วทั้งโถงจินหลวนพลันตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทุกคนต่างตื่นตะลึงราวกับคลื่นยักษ์ซัดฝั่ง เย่ฝานบ้าไปแล้ว! เสิ่นมู่หรงก็บ้าตามไปด้วย!
“เสิ่นมู่หรง ในฐานะมหาดเล็กใหญ่เจิ้นเป่ย เจ้าเอ่ยวาจาบังอาจเช่นนี้ได้อย่างไร?”