บทที่ 48 เซียวหยงเฟยคลั่ง!
“เซียวหยงเฟย เจ้า!”
จีเทียนเหอชี้หน้าเซียวหยงเฟย ในฐานะองค์รัชทายาทแห่งต้าโจว เขาตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ “เจ้ากล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร?!!!”
“เซียวหยงเฟยเสียสติไปแล้วหรือ?”
“กล้าฆ่าคนต่อหน้าพระพักตร์องค์รัชทายาทหรือ?”
“สูดปาก! สวรรค์! เจ้าเมืองตระกูลหมื่นหลี่เทียนเซี่ยอันดับหนึ่งของโลกสังหารประมุขสำนักใหญ่ถังเหมิน?”
“บ้าไปแล้ว! คลั่งกันหมดแล้ว!”
หลังจากเงียบงันไปชั่วขณะ ทั่วทั้งบริเวณก็พลันโกลาหลขึ้นมา!
จีปู้เฉินกับหลี่โหยวหรานสบตากัน ต่างเห็นแววตื่นตะลึงอย่างยิ่งในดวงตาของอีกฝ่าย!
จีรั่วเหยายืนอึ้งอยู่กับที่!
แม้แต่เย่ฝานก็คิดไม่ถึงว่าเซียวหยงเฟยจะสังหารถังเหรินเต๋อทันที “พี่หยงเฟย? ท่าน...”
เซียวหยงเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “เสี่ยวฝาน! หากครั้งนี้ปล่อยสำนักถังเหมินไป เจ้าคิดว่าพวกมันจะไม่แก้แค้นเจ้าหรือ?”
“จะฆ่า ก็ฆ่าให้หมด!”
“จะทำ ก็ทำให้ถึงที่สุด!”
ไม่รอให้เย่ฝานเอ่ยปาก!
เซียวหยงเฟยหันกลับไปมองจีเทียนเหออย่างเฉยชา “องค์รัชทายาท! คนที่ฆ่าเขาคือข้า!”
“องค์รัชทายาทก็เห็นแล้ว ทุกเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับน้องชายข้า หากจะจับคน ก็จับข้าไปเถิด!”
“เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าหรือ?”
จีเทียนเหอโกรธจนตัวสั่น!
เขากัดฟันกรอดแล้วออกคำสั่ง “ทหาร! จับพวกมันไปให้หมด!!! ใครกล้าขัดขืน ฆ่าไม่เว้น!”
เย่ฝานออกคำสั่งอย่างเย็นชาเช่นกัน “หวังต้าเหนียน ใครกล้าแตะต้องพี่สิบของข้าแม้แต่นิดเดียว ฆ่าไม่ละเว้น!”
กลิ่นอายสังหารพลันปะทุขึ้น!
ทุกคนในที่นั้นกลั้นหายใจ เงียบกริบถึงขีดสุด ต่างพากันถอยหลังโดยไม่รู้ตัว หากสงครามปะทุขึ้น เกรงว่าจะมีผู้บริสุทธิ์ได้รับอันตราย!