บทที่ 49 จักรพรรดินีเรียกข้าว่านายท่าน?
หลังจากเงียบงันอยู่ชั่วครู่
ผู้อาวุโสที่นั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวว่า “ทุกท่านคิดอย่างไร?”
ผู้อาวุโสใบหน้าแดงก่ำแค่นเสียงอย่างดูแคลน “ถูกทำลายก็ถูกทำลายไปสิ! ข้าไม่สบอารมณ์กับสำนักถังเหมินนั่นมานานแล้ว!”
“พวกญาติฝ่ายมารดากลุ่มหนึ่ง อาศัยชื่อเสียงของสำนักถังเหมินผู้บำเพ็ญนอกโลกของพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นกลไก การหลอมศาสตรา หรือการปรุงยาพิษ ก็ล้วนไร้ความสามารถอย่างยิ่ง!”
“หากไม่เห็นแก่ที่พวกมันส่งของบรรณาการมาให้ทุกปี ข้าแค่ตบฝ่ามือเดียวก็ฆ่าพวกมันตายได้แล้ว!”
“ทำลายได้ดี! ดีเสียยิ่งกว่าดี!”
ผู้อาวุโสใบหน้าแดงก่ำตบมือพลางร้องชม!
ผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ในห้องประชุมยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ!
ดูท่าพวกเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกดี ๆ ต่อสำนักถังเหมินในโลกสามัญแห่งนี้เช่นกัน
ผู้อาวุโสผมขาวที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า “ปัญหาไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นสิ่งอื่นต่างหาก!”
“สิ่งนี้! พวกเจ้าต้องสนใจแน่!”
“โอ้? ผู้อาวุโสใหญ่ สิ่งใดหรือ?”
ผู้อาวุโสกว่าสามสิบคนที่อยู่ในที่ประชุมต่างหันกลับไป จับจ้องผู้อาวุโสใหญ่ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ!
ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักถังเหมินผู้บำเพ็ญนอกโลกยกมือขึ้น กล่องเหล็กใบหนึ่งพุ่งออกมาจากแหวนเก็บของวิเศษที่ปลายนิ้ว ก่อนจะตกลงบนโต๊ะยาวในห้องประชุม!
ฟึ่บ!
ทุกคนมองไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น!
ผู้อาวุโสใหญ่เปิดกล่องเหล็ก แล้วหยิบก้อนเหล็กรูปร่างประหลาดคล้ายไม้พายออกมาจากด้านใน!
มันคือบาร์เรตต์ที่ถังเวยหลงกับถังชีผู้เป็นบิดาและบุตรแย่งชิงมาจากมือของถังเมียวอี!
ทันทีที่เห็นบาร์เรตต์ ผู้เชี่ยวชาญกลุ่มนี้ซึ่งเชี่ยวชาญทั้งกลไก อาวุธลับ และยาพิษต่างเบิกตา บางคนถึงกับลุกพรวดขึ้นยืน ความรู้สึกถึงวิกฤตอันไร้ที่มาพลันผุดขึ้นจากส่วนลึกในใจ!
“ผู้อาวุโสใหญ่ นี่คือสิ่งใด?”
ผู้อาวุโสใบหน้าแดงก่ำถามด้วยลมหายใจหอบถี่
“ผู้อาวุโสเจ็ด! หากข้าจำไม่ผิด เจ้าบรรลุถึงขั้นอู่จงระดับเจ็ดแล้วใช่หรือไม่?” ผู้อาวุโสใหญ่มองผู้อาวุโสใบหน้าแดงก่ำ