บทที่ 7 ฝ่าบาท เหตุใดจึงก่อกบฏ?
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา!
ทั่วทั้งท้องพระโรงพลันตื่นตะลึง!
แม้แต่หลินไป่ชวนที่เพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน ก็ยังผุดลุกขึ้นพรวด “เย่ฝาน เจ้า...”
เย่ฝานยิ้มเยาะ “วันนี้เป็นวันพระชนมายุครบแปดสิบพรรษาของฝ่าบาท!”
“แค่ทายาทอ๋องตงเจียงคนหนึ่ง กล้าตั้งคำถามต่อหน้าอ๋องเจิ้นเป่ย ผู้ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์อ๋องขนาบข้างด้วยอักษรเดียวจากจักรพรรดิต้าเซี่ยด้วยพระองค์เองอย่างนั้นหรือ!”
“ตระกูลหลินของเจ้าอยากก่อกบฏหรือไร?”
ใบหน้าของหลินเสียวซีดเผือดถึงขีดสุด!
ใบหน้าเหี่ยวย่นของหลินไป่ชวนยิ่งเขียวคล้ำ เขากัดฟันกล่าวว่า “ถอดมงกุฎซื่อจื่อของหลินเสียว! เพิกถอนสถานะซื่อจื่อของเขา! ลดฐานะเป็นสามัญชน แล้วจับเข้าคุกเสีย! รอให้ฝ่าบาททรงตัดสิน!”
“รับบัญชา!”
คนหลายคนก้าวออกมา ถอดมงกุฎของหลินเสียวออก
“ท่านพ่อ! อย่า! ข้าไม่ได้ทำ...” หลินเสียวกรีดร้องขณะถูกลากออกไป
เย่ฝานยิ้ม “อ๋องตงเจียงยอมตัดญาติเพื่อรักษาความยุติธรรม อีกเดี๋ยวข้าจะกราบทูลฝ่าบาทตามความจริงทุกประการ!”
“ฮึ!”
อ๋องตงเจียงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะนั่งลงด้วยสีหน้ามืดครึ้ม
เหล่าราชวงศ์และขุนนางในโถงจินหลวนต่างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เย่ฝานช่างโหดเหี้ยมเกินไปจริง ๆ เพียงไม่กี่คำ หลินเสียวก็หมดอนาคตอย่างสิ้นเชิง
ต่อให้อ๋องตงเจียงกลับไปแล้วไม่จัดการหลินเสียว หลินเสียวก็ไม่มีทางได้เป็นซื่อจื่อของอ๋องตงเจียงอีกต่อไป!
ใบหน้าของนาหลันเสวี่ยเยียนเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “ท่านปู่ เหตุใดทุกครั้งเขาดูโอหังนัก แต่กลับทำทุกอย่างถูกต้องตามเหตุผล ตามกฎหมาย และตามหลักการ จนไม่มีช่องให้จับผิดเลย!”
“ลงโทษโจวไท่ด้วยไม้จนตาย ก็ถูกต้อง!”
“ตบหน้าหลิวเฉิงเอิน ก็ถูกต้อง!”
“ทำลายหลินเสียว ก็ถูกต้องเช่นกัน!”
กล่าวจบ นาหลันเสวี่ยเยียนยังกลืนน้ำลายลงคอ