บทที่ 6 เจ้ากำลังสอนข้าทำงานงั้นรึ?
เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของโจวไท่ก็ซีดเผือดไปทั้งหน้า
ความหยิ่งผยองและโทสะที่เคยมี ราวกับถูกสาดน้ำเย็นใส่ศีรษะในพริบตา มือเท้าสั่นเทาไปหมด!
“องค์รัชทายาท...ช่วยข้าด้วย...”
หลี่เฉิงเฉียนกัดฟันตอบ “อ๋องเจิ้นเป่ยจะประทานความตายให้มัน ย่อมไม่มีปัญหา!”
“อย่าเลย...”
โจวไท่ร่ำไห้ ร่างทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากน้ำ
“อย่ากลัว หายใจลึก ๆ อีกเดี๋ยวก็จบแล้ว”
หวังต้าเหนียนลากโจวไท่ไปยังที่ไกลออกไป
เย่ฝานหันกายกลับ แล้วขึ้นไปนั่งบนรถม้าโดยตรง
“อ๊าก! อ๊ากกก—!” เสียงกรีดร้องสยดสยองของโจวไท่ดังเข้าหู ขณะถูกทุบจนกระดูกหัก เนื้อแตกยับ
หลี่โยวรั่วตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว ร่างสั่นสะท้าน หดตัวอยู่ตรงมุม จ้องเย่ฝานที่ขึ้นไปบนรถม้า
ทันใดนั้น นางรู้สึกว่าตนไม่รู้จักเย่ฝานอีกต่อไปแล้ว!
ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่คุณชายเสเพลอันดับหนึ่งแห่งต้าเซี่ยคนเดิมอีกต่อไปอย่างแน่นอน!
ภายในรถม้าของตระกูลนาหลัน นาหลันเสวี่ยเยียนหายใจหอบ ดวงตาเบิกกว้าง อกน้อย ๆ กระเพื่อมขึ้นลงไม่หยุด “โจวไท่ถูกตีจนตายทั้งเป็นเช่นนี้เลยหรือ? แถมยังต่อหน้าองค์รัชทายาทอีกด้วย!”
“นี่สิถึงจะเป็นอ๋องเจิ้นเป่ยตัวจริง แม้แต่ฆ่าคนยังใช้พระราชโองการเป็นข้ออ้าง!” นาหลันเฟิงอวิ๋นยิ้มอย่างอารมณ์ดี
“ไป ลงจากรถ เข้าวัง”
……
เมื่อเข้าสู่พระราชวัง รถม้าทั้งหลายก็จอดลงที่ลานหน้าโถงจินหลวน
เหล่าขุนนางที่มาถึงก่อนหน้านี้ยังไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นด้านนอก พอเห็นรถม้าของอ๋องเจิ้นเป่ยปรากฏขึ้น ต่างก็ตกใจไปตาม ๆ กัน
“เกิดอะไรขึ้น? นั่น...รถม้าของอ๋องเจิ้นเป่ยหรือ?”
“เจ้ายังไม่รู้อีกรึ? เมื่อครู่ด้านนอกเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว!”
“เรื่องใหญ่อะไร?” เหล่าขุนนางพากันสงสัย
มีคนรีบอธิบายให้ฟัง เมื่อรู้ว่าหวังต้าเหนียนสั่งลงโทษประหารโจวไท่ องครักษ์ขององค์รัชทายาท ณ ที่นั้น ทุกคนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง!